THE FLOCK

Begon Seven met de voice-over van Morgan Freeman die Ernest Hemingway citeerde, dan mag in The Flock Richard Gere poëtisch uit de hoek komen. Met de uitspraak dat als je maar lang genoeg in de afgrond kijkt, de afgrond ook in jou kijkt, lijkt hij een notoir liefhebber van Jean-Paul Sartre. Dat er een verborgen existentialist schuilt in zijn personage Erroll Babbage is niet zo moeilijk te begrijpen. Dankzij de opening credits komen we te weten dat er in Amerika een half miljoen seksmisdadigers op vrije voeten leven. De Department of Public Safety houdt ze in de gaten, maar is zo onderbemand dat één werknemer ongeveer duizend delinquenten onder zijn hoede heeft.

Voor de meeste van zijn collega's betekent het monitoren van zieke geesten bureauwerk, maar Babbage trekt de hort op. Met uitputtende vragenlijsten en wekelijkse bezoekjes is hij de luis in de pels van de criminelen die hij onder de knoet wil houden. Zijn haast maniakaal gedrag werk zo storend dat de criminelen zich verenigd hebben in een actiegroep tégen Babbage onder het motto "the offenders are offended". Niet moeilijk dus dat Babbage door de afdelingschef op vroegtijdig pensioen gestuurd wordt. Voor hij zich volledig kan wijden aan het verzameld werk van Hegel en Camus, moet de cynische oude rot zijn opvolgster nog inwerken: het onbeschreven, groene blad Allison Lowry (Claire Danes). Vlak voor ze met Babbage op pad gaat, krijgt ze ingefluisterd dat ze haar mentor maar beter goed in de gaten houdt.

Met de mooie, panoramische shots van het oneindig lijkende landschap van Albuquerque, New Mexico, verraadt regisseur Andrew Lau zijn roots als cinematograaf. Als een gracieuze vogel zweeft hij met de camera door de lucht om dan in een sierlijke duikvlucht de auto op te pikken die in de verte over de weg rijdt. Met hun road trips brengen Babbage en Lowry voor de kijker drie ex-seksdelinquenten onder de aandacht: een gladde, rijke pooier met losse handjes, de vrouw van een seriemoordenaar die tegenwoordig aan de kost komt als kapster en een ruige kerel met een hond die je liever niet zonder muilkorf een pootje geeft. Waarom Babbage zijn kudde (vandaar de titel) zo extra in de gaten houdt? Hij is ervan overtuigd dat een van hen iets te maken heeft met de recente ontvoering van een 17-jarig meisje.

De zoektocht naar dat nieuwe slachtoffer vormt de rode draad van The Flock, maar Andrew Lau is geen meester in het betere breiwerk. Hij laat meer dan één keer steken vallen en dat resulteert in een patroon met gaten. Babbage en Lowry hollen van locatie naar locatie, maar de logica is meestal ver zoek. Omdat hij ook een bijzonder onduidelijk beeld schept van de mogelijke verdachten, wordt het wel erg moeilijk om mee te gaan in het verhaal. Echt spannend wil het bijgevolg nooit worden.

Dat is jammer, want The Flock kan rekenen op bijzonder puike acteerprestaties. Richard Gere speelt een afdeling lager dan Morgan Freeman, maar komt als charismatische cynicus toch goed uit de verf. Hij kan er ook maar weinig aan doen dat het scenario hem opzadelt met het verplichte trauma uit het verleden of het ietwat knullig uitgewerkte motief waardoor het citaat uit het begin van de film vormt krijgt. Lau wil – net als in zijn veel sterkere Infernal Affairs-trilogie - immers aantonen dat zwart of wit niet bestaat. Ook Babbage opereert vaak in de schimmige, grijze tussenzone, maar zijn duistere kantjes worden zoals gezegd niet altijd even subtiel uitgewerkt. Claire Danes' karakter blijft meer in het ijle zweven. Wat is haar motivatie? Waarom wil zij zonodig in de afgrond kijken?

In Hong Kong is Andrew Lau een grote meneer. Hij begon zijn carrière bij de legendarische Shaw Brothers, richtte daarna twee eigen productiemaatschappijen op, en regisseert aan een verschroeiend tempo. Vorig jaar won Martin Scorsese uitgerekend met een remake van Lau's Infernal Affairs zijn eerste Oscar. Met The Flock lijkt Lau's overstap naar Amerika op een sisser uit te draaien. Zijn bejubelde kunstjes werken in de film contraproductief. De hypersnelle montage irriteert. In plaats van af te dalen in de diepste, vieste krochten van de menselijke ziel, blijft hij teveel aan de oppervlakte drentelen.