THE KITE RUNNER

Niet lang hierna wordt één van de jongens in een straatje verkracht. Weg is de magie. The Kite Runner, gebaseerd op de monsterbestseller van Khaled Hosseini, is een dun en vooral onrealistisch melodrama dat enkel overeind wordt gehouden door de acteerprestatie van de jonge Ahmad Khan Mahmidzada, die de rol van Hassan vertolkt.   

Als u de voorbije vijf jaar onder een steen op Mars hebt vertoefd en de plot van The Kite Runner (in onze streken op Herman Decroo-achtige wijze vertaald als De Vliegeraar) niet kent: Hassan is een Afghaanse jongen die werkt als dienaar voor de jonge Amir (Zekiria Ebrahimi). De jongens zijn hechte vrienden en bewegen zich als een tandem door de straten van Kabul ergens in 1978. Van de Taliban is er dan nog geen spoor. Hoewel Hassan verre van groot en struis is, verdedigt hij Amir wel van allerlei gevaren en pestkoppen, inclusief het trio dat uiteindelijk Hassan zal verkrachten. Amir, een rijk en verlegen jongentje, heeft teveel angst om in te grijpen wanneer zijn vriend misbruikt wordt en uiteindelijk loopt hij weg. Amirs schuldgevoel is vanaf dan zo groot dat hij Hassan niet meer in de ogen kan kijken zonder herinnerd te worden aan zijn eigen, laffe ik.

Een getormenteerde zwakkeling uit de rijke klasse die te angstig is om zijn arme vriend te redden: "been there done that", denkt de doorwinterde filmliefhebber misschien. Denken we maar aan het geweldige Au Revoir, Les Enfants van Louis Malle en zelfs The Killing Fields van Roland Joffé. Maar wacht, The Kite Runner gaat verder. Amir is intussen opgegroeid en is een succesvolle schrijver in Amerika die wordt opgebeld vanuit Afghanistan om "iets goed te maken". Hassan, de jongen die in het begin misbruikt werd, wil namelijk dat Amir zijn zoon komt redden van… dezelfde sadist die Hassan vele jaren daarvoor verkrachtte. Laat de zakdoeken maar aanrukken!

Amir keert terug naar Afghanistan, en samen met hem verdwijnt ook elk gevoel voor nuance. Kijk, niemand gaat ontkennen dat de Taliban echt afschuwelijke en achtergestelde mensen zijn, maar in The Kite Runner worden ze voorgesteld als een groteske horde, zo erg zelfs dat het slapstick wordt. Sterke momenten zijn dan ook schaars. Een helse scène waarop overspelige vrouwen worden gestenigd tijdens een doordeweekse voetbalmatch springt er dan misschien nog tussenuit.

Maar daarnaast is The Kite Runner ronduit zwak. Foster kon zoveel meer uit deze film halen. Afghanistan wordt mondiaal erkend als een van de mooiste landen ter wereld qua natuur, en hoewel de film grotendeels werd opgenomen in China, zijn de beelden flets, zonder visuele stimulatie. Hosseinie mag dan wel Afghaan zijn, de Amerikaanse stempel waarvan zijn boek doordrenkt is, schemert ook door op het doek. Amerikanen zijn namelijk bezeten van zogenaamd self-improvement, oftewel: jezelf beter maken. En liefst van alles doe je dat door zwaar psychisch en soms zelfs fysiek te lijden. Echter, je vraagt je af voor wie er allemaal moet geleden worden. Voor Afghanistan? Voor Hassan? Voor Amir? Het antwoord neigt naar commercie.

Als u ontroerd wordt door een doordeweekse uitzending van Oprah en graag een zakdoek vol huilt door te kijken naar andermans kwellingen, ren dan naar de cinema!

Nog een klein detail. De twee jongens acteurs zagen zich genoodzaakt om uit Afghanistan te vluchten omwille van de verkrachtingsscène (dat gebeurt namelijk niet bij moslims, weet u), en Paramount Vantage, de distributeur van de film, kon zichzelf in de rol van Amir plaatsen door de jongens te redden. Hoogwaarschijnlijk zal ook Hollywood iets goed willen maken door een beeldje aan Foster te doneren. Maar hopelijk gaat die vlieger niet op.