THE SAVAGES

“Moeten kinderen voor hun ouders zorgen?” is de niet eenvoudige vraag die in aan de oorsprong van The Savages ligt. Het moeilijke antwoord lijkt voer voor een derderangs televisiefilm waarin flutacteurs huilerige dialogen mompelen. Maar regisseur en scenariste Tamara Jenkins koos voor een zwartkomische aanpak die wonderen verricht.

Centraal staan Wendy (Laura Linney) en Jon Savage (Philip Seymour Hoffman), een broer en een zus die elkaar volledig uit het oog zijn verloren. Als hun vader Lenny (Philip Bosco) opeens seniel gedrag begint te vertonen, ziet het er naar uit dat de twee zich over hun vader zullen moeten ontfermen. Niemand lijkt erg tevreden met dit plan. Lenny was niet meteen een droomvader en broer en zus voelen er weinig voor om hun eigen disfunctionele leven nog meer overhoop te laten halen door een man die hen emotioneel koud laat. Familieplicht haalt echter de bovenhand en Jon en Wendy besluiten de man in zijn doodsstrijd bij te staan.

Het mag een klein mirakel heten dat Tamara Jenkins erin slaagt om een pijnlijk onderwerp met zoveel tact en humor, en zonder gemoraliseer aan te snijden. Nergens velt ze een oordeel over de personages. Ze houdt geen pleidooi voor ouderzorg , en balanceert komische scènes met schrijnende momenten.

Zus en broer worden perfect gestalte gegeven door Laura Linney en de altijd fantastische Philip Seymour Hoffman, die hier zijn derde meesterlijke vertolking neerzet in het prille 2008. Met Charlie Wilson’s War, Before The Devil Knows You’re Dead en deze The Savages bewijst hij alweer één van de beste – zo niet de beste – acteur van zijn generatie te zijn. Linney, een actrice die ons aanvankelijk overschat leek, heeft zich de laatste jaren ontpopt tot een sublieme karakteractrice die elke rol met subtiliteit en emotie kruidt, en ook deze keer stelt ze allesbehalve teleur. Linney’s Wendy en Hoffmans Jon zijn niet meteen de meest sympathieke personages. Beiden houden ze er een egocentrische maar ook eenzame levensstijl op na en hebben ze weinig tijd voor geluk in hun leven. Dat de laatste maanden en weken bij en rond hun vader er uiteindelijk tot zullen leiden dat ze enigszins rust en voldoening vinden in hun eigen bestaan ziet een beetje filmkenner al meteen. Maar het omarmen van clichés hoeft niet altijd een narratieve doodssteek te zijn.

Met nu ook Juno in de zalen is het te gemakkelijk om elke succesvolle Amerikaanse “indie” als de nieuwe Little Miss Sunshine te verslijten. Net als Sunshine kende The Savages zijn première tijdens het Sundance Film Festival en wentelt de plot rond eigenzinnige, "quirky” personages die in tragikomische situaties terechtkomen. Producenten merken nu dat er een markt bestaat voor dit soort films en daarin schuilt gevaar. De ingrediënten van de zogenaamde andere film dreigen uiteindelijk net zo vertrouwd en voorspelbaar te worden als explosies in een Michael Bay-film. The Savages trapt zelden in de valkuilen van de onafhankelijke cinema maar kent toch enkele pogingen tot humor die een beetje naast de kwestie zijn (de neksteun). Hoffman en Linney houden het geheel in deze mindere momenten probleemloos recht, het scenario wordt nooit minder dan uitstekend, maar toch lijkt het alsof Jenkins even onzeker in het oor van de kijker wil fluisteren: “Ben ik niet grappig en intelligent?”.

Wie we hier zeker ook niet onvermeld mogen laten is Philip Bosco als de aftakelende patriarch Lenny. Met weinig woorden creëert hij het beeld van een verslagen man. Hoe zijn Lenny als vader was wordt nooit volledig uit de doeken gedaan, maar dat hij allesbehalve een gemakkelijk man was is meer dan duidelijk. Hoe hij op subtiele wijze een man vertolkt die amper lijkt te beseffen dat zijn geest langzaam maar zeker wegteert is, in een film gedragen door twee sterke vertolkingen, is net die ene extra die van The Savages een niet te versmaden juweeltje maakt.