JUMPER

Wat volgde was echter minder briljant. Na twee maanden filmen werden de nobele onbekende hoofdrolspelers Tom Sturridge en Teresa Palmer bedankt voor bewezen diensten. De producers opteerden voor bekendere gezichten en castten dan maar Hayden ‘Ik ben een volstrekt ongetalenteerde melkmuil’ Christensen en Rachel ‘The O.C.’ Bilson in de hoofdrollen. De torenhoge productiekosten, waarvan op het scherm helaas niet veel valt af te lezen, vormden nog eens een bijkomende reden voor de vertraging.

De ‘action flick’ draait rond de jonge kerel David Rice (Hayden Christensen waant zich nog steeds in Star Wars), die op een dag ontdekt dat hij zich via wormgaten naar een zelf gekozen plaats kan laten teleporteren. Hij hoeft daarvoor alleen maar aan een bepaalde locatie te denken of naar een foto van de gewenste bestemming te kijken. De snaak ziet in zijn gave een buitenkans om zijn leven wat aangenamer te maken, en overvalt meteen enkele banken zonder ook maar één kluis te openen. Rice geniet met volle teugen van zijn zorgeloze leventje, tot hij op een ongelukkige dag zijn flat binnenwandelt en er de sinistere godsdienstfanaticus Roland (Samuel L. Jackson met een fantastisch kapsel) aantreft.

Roland is lid van de Paladins, een religieuze organisatie die van oordeel is dat enkel God – de scenaristen zijn weer goed bezig – over superkrachten mag beschikken, en zich daarom tot doel stelt om alle Jumpers te vermoorden. David moet onverwachts vluchten voor zijn leven, en komt door een speling van het lot weer in contact met zijn jeugdvriendinnetje Millie (Rachel Bilson is een schoonheid, maar het acteertalent is er nog niet). Hij neemt ze mee naar Rome alsof er geen vuiltje aan de lucht is, maar daar aangekomen leert hij dat hij niet de enige is op de wereld die kan jumpen. Griffin (Jamie Bell), die al wat meer ervaring heeft, vertelt hem over de hevig woedende oorlog tussen de Jumpers en de Paladins. Of hoe Star Wars ook op aarde kan plaatsvinden.

Wie verwacht om langzaam kennis te maken met de verschillende personages, staat een hevige teleurstelling te wachten. Nog voor je je arm goed en wel rond je geliefde hebt geslagen, vliegen de belachelijke dialogen je al rond de oren, en jump je van de ene actiescène in de andere. De onlogische plotwendingen blijven zich intussen opstapelen. Doug Liman had duidelijk veel moeite om zijn verhaal kracht bij te zetten, want de onduidelijkheden en de plotgaten zijn al vlug niet meer bij te houden. De acteurs, van hun kant, botsen steevast tegen een digitale muur. Hayden Christensen leverde in een ver verleden een glansprestatie in Shattered Glass, maar bewijst meer en meer dat het een eenmalige voltreffer was. Rachel Bilson kreeg geen enkele zinvolle dialoog toegewezen, en Samuel L. Jackson had waarschijnlijk enkel zijn loonstrookje in gedachten toen hij voor de zoveelste keer een sinistere grijns op zijn gezicht toverde. Het jong opkomend talent Jamie Bell levert aanvaardbare acteerprestaties en trekt ook de meest genietbare actiescène naar zich toe, maar beschikt over onvoldoende charisma om de film te redden.

In het begin van de film kunnen we nog even genieten van de locaties die het hoofdpersonage aandoet (even zonnen op een sfinx), en heel af en toe haalt Samuel L. Jackson nog eens een sarcastische zin boven (“I hate Jumpers!”) die een glimlach kan ontlokken. Maar verder is het huilen met de pet op: de opbouw is idioot (we worden zelfs getrakteerd op de meest onrealistische liefdesscène van het jaar), de actiescènes zijn weinig imponerend, en de climax doet je haren te berge rijzen van irritatie.

Liefhebbers van hersenloze actieknallers wachten dus beter nog even op de nieuwe Indiana Jones, en romantische zielen kiezen beter voor het trage maar briljante Juno. Want door naar Jumper te gaan, doe je enkel de makers een plezier: je laat je strikken voor een prent die nog niet half zo goed is als hij had kunnen zijn.