THE BUCKET LIST

Het maken van to do lijstjes die moeten afgewerkt worden voor het onherroepelijk te laat is, is tegenwoordig erg populair. In Jenny Downhams hartverscheurende roman Before I Die (lees 'm!) stelt de 16-jarige Tessa er eentje op omdat ze stervende is aan kanker. The Bucket List heeft exact hetzelfde uitgangspunt, alleen is het hier de krasse zestiger Carter Chambers (Morgen Freeman) die hem op een geel papiertje neerkrabbelt. Carter – die we in de openingsscène van de film leren kennen als een kettingrokende automecanicien – ligt in het ziekenhuis met longkanker. Hij overpeinst de gemiste kansen in zijn leven. Zijn oeverloze kennis van geschiedkundige weetjes moet de kijker duidelijk maken dat hij er ooit van droomde om geschiedenisleraar te worden, voor zijn vrouw (Beverly Todd) op jonge leeftijd zwanger werd en alle dromen in een klap verdwenen.

Carter deelt de ziekenhuiskamer met Edward Cole (Jack Nicholson), een altijd klagende, sarcastische miljardair die ironisch genoeg de directeur van het ziekenhuis is. Wanneer beide heren te horen krijgen dat ze nog maximaal een jaar te leven hebben, besluiten ze Carters "bucket list" uit te voeren voor het te laat is. De steenrijke Carter mag ook zijn eigen ideeën aan het lijstje toevoegen. Niet veel later vertrekt dit odd couple met een privé-jet voor een reis rond de wereld. Onder het motto "we live to die another day" gaan ze skydiven, laten ze een tattoo zetten, racen ze in een corvette, eten ze kaviaar met champagne en trekken ze van Afrika tot Egypte.

Weinig acteurs hebben zoveel uitstraling en charisma als Freeman en Nicholson. Het knettert tussen hen dat het een lieve lust is. Helaas worden hun soms haarscherpe dialogen ("I wish I met you before we were dead") afgewisseld met makke pseudofilosofische overpeinzingen over geloof, liefde en dood. Jammer genoeg zijn hun karakters ook wel erg stereotiep en in felle zwart-wit contrasten aangezet. Je ziet al van ver aankomen dat de zachte, brave familieman de gemene, ruwe, stinkend rijke ijsklomp zal doen smelten. De lijst die ze afwerken wordt tegen het einde minder concreet en meer metaforisch. Als in het midden van de film onthuld wordt dat Cole een dochter heeft rondlopen die hij nooit meer ziet, is meteen het einde van de film verklapt.

Hoe goed Freeman en Nicholson ook lopen te acteren, ook hun onbeperkt talent kan de zwaktes in het scenario niet verbergen. Je hebt immers al erg veel suspension of disbelief nodig om te aanvaarden dat deze twee oude, verzwakte, terminale kankerpatiënten als twee frisse backpackers door de Himalaya klauteren. Dood doet leven, maar de leuke premisse ontaardt al snel in een groteske, ongeloofwaardige roadmovie die een loopje neemt met de werkelijkheid. Dat Freeman en Nicholson voortdurend moeten acteren in een digitaal decor, doet daar ook niet veel goed aan.

Regisseur Rob Reiner kiest onmiskenbaar voor een bitterzoete, doodbrave aanpak. Het toontje blijft altijd luchtig en vrolijk. Sterven is niet erg of moeilijk. Het wringt een beetje dat er voor het afwerken van de lijst zoveel geld nodig is. In het bovenvermelde, straffe, keiharde boek van Downham komt een 16-jarig meisje zonder geld tot heel andere inzichten dan deze zestigjarige kerels. The Bucket List is een matig zoethoudertje tot Before I Die verfilmd wordt.