P2

Aja is niet de regisseur van P2. Hij laat de eer aan de man die de hoofdrol speelde in bovenvermelde topfilm, Franck Khalfoun. Aja schreef het scenario samen met Grégory Levasseur met wie hij dan weer The Hills Have Eyes maakte. Hou ze in de gaten, deze jongen wolven. Hun volgende project is de remake van Sung-ho Kims Koreaanse prent Into the Mirrors en daarna zetten ze hun tanden in de remake van Joe Dantes Piranha uit 1978.

P2 opent met een venijnig ironisch kerstliedje en secretaresses en bazen die snelsnel de computer afsluiten om kerstavond bij de familie te gaan vieren. Angela Bridges wordt bij haar familie in New Jersey verwacht, maar is het soort zakenvrouw die altijd nog wel een brief te typen heeft die niet tot na de vakantiedagen kan wachten. Wanneer ze uiteindelijk toch in de ondergrondse parking geraakt is (wat meteen de titel verklaart: parkinglot 2), blijkt haar auto niet te starten. Een taxi bellen dan maar? Niet zo eenvoudig als gedacht. Het kat- en muisspel dat zich vervolgens ontspint, wordt grotendeels al verklapt in de trailer. Het is niet echt een groot geheim om te verklappen dat de vriendelijke parkeerwachter Thomas in feite een gevaarlijke psychopaat is die kerstavond met Angela wil doorbrengen.

Een film met slechts twee pionnen op het spelbord vereist inventieve, weloverwogen zetten. Aja, Khalfoun en Levasseur zijn in topvorm. Als Tom en Jerry zitten Thomas en Angela elkaar achter de kladden. Wat in eerste instantie een ziekelijk spelletje lijkt te zijn, ontaardt in een genadeloze slasher, waarin een hoofdrol is weggelegd voor een bloeddorstige Rottweiler. Khalfoun doseert de splattereffecten als een gewiekste slager: het mag altijd iets meer zijn.

Het scenario is inventief genoeg om te blijven boeien. Rachel Nichols is als Angela niet de domme, blonde kip zonder kop die alleen maar domme dingen doet en dus blindelings in de armen van haar achtervolger loopt. In de donkere hoeken van de ondergrondse parking is ze opgejaagd wild, maar de jager heeft niet genoeg aan een enkel schot. Wes Bentley raakt langzaam onder stoom, maar speelt zijn personage gelukkig niet als een doorgedraaide psychopaat.

Met het budget dat een film als Beowulf opsoupeert, kunnen Aja en Co. negen tot tien films maken die zich met P2 kunnen meten. Ze hadden geen studio nodig en filmden twee maanden 's nachts in een verlaten parking ergens in Toronto. Het bloed dat vloeit is niet digitaal, maar heerlijk ouderwets nep. Het artisanale, ambachtelijke werk oogt soms zoveel sappiger dan wat computers kunnen. Aja en Co. zijn uitgelaten jongens die vol enthousiasme de nieuwe schommel uittesten in de speeltuin. Maar ze weten wat ze doen en combineren de vlinders in de buik met vakmanschap.