UNTRACEABLE

Eén van de FBI-agentes die op zoek moet naar het gezicht achter misdaden online is Jennifer Marsh (Diane Lane, Unfaithful). Elke dag schuimt ze het internet af naar illegale downloaders, kinderlokkers, oplichters en fraudeurs. Ze denkt zo onderhand alle trucen van de foor te kennen, tot ze op de website killwithme.com stuit. Op de site is in live stream te zien hoe een vastgebonden man medicijnen toegediend krijgt. Het bizarre van de zaak is dit: hoe meer kijkers de website genereert, hoe sneller de medicijnen in zijn lichaam stromen, en hoe sneller hij dus sterft.

De FBI staat voor een zwaar dilemma: zwijgen over de hele zaak lijkt alsof ze er niets aan willen doen, maar met de mededeling publiek gaan, houdt een enorm risico in, aangezien nieuwsgierige zielen de site met eigen ogen zullen willen zien. Het resultaat is erger dan verwacht: de kijkcijfers van killwithme.com rijzen de pan uit, en de man sterft. Miljoenen anonieme kijkers voeren zonder het zelf te willen de slachting uit.

Regisseur Gregory Hoblit is een ervaren tv-regisseur van onder meer Hill Street Blues, L.A. Law en NYPD Blue. Zijn affiniteit met het politiegenre toont zich ook in deze Untraceable. Hij voelt zich in het milieu als een vis in het water en heeft bovendien met alleenstaande moeder Jennifer Marsh een solide, geloofwaardige hoofdrolspeelster. De film focust niet zozeer op wie de moorden pleegt, maar wel op het politiewerk dat nodig is om hem te klissen.

Toch blijft Untraceable verhaaltechnisch steken in een goedbedoelde, maar nogal eenzijdige en dubieuze moraal. De film wil uiteraard het extreme internetvoyeurisme aan de kaak stellen, maar aarzelt niet om zélf ook alle moorden netjes in beeld te brengen. Op die manier valt de prent een beetje tussen twee stoelen: naast al het politiewerk krijgen we ook de obligate, smerige kelder te zien waarin de moordenaar a la Saw of Hostel aan het knutselen slaat. Dit keer is hij onder meer creatief met een blok beton, een hele rits lampen, en een waterbak vol zuur.

Je moet over niet al te veel verbeeldingskracht beschikken om te voorspellen dat de onzichtbare cyberkiller vroeg of laat doordringt tot de persoonlijke levenssfeer van Jennifer Marsh. Heeft hij het dan gemunt op haar dochtertje Annie, haar moeder, of toch op Jennifer zelf? Het antwoord is niet echt spannend, maar onderhoudend genoeg om te blijven kijken. Untreaceable is geen hoogvlieger, maar best het bekijken waard.