THINGS WE LOST IN THE FIRE

Het verhaal start als een wekelijkse fait-divers film met de dood van een onschuldige man in een daad van zinloos (is geweld niet altijd zinloos?) geweld. Het overkomt Brian Burke (David Duchovny) die terwijl hij enkele ijsjes gaat kopen een goede daad tracht te verrichten en het met zijn leven moet bekopen. Vrouw en kinderen worden achtergelaten wat de aanleiding is voor een torpedering van pijn en wanhoop. Zijn vrouw Audrey (Halle Berry in behoorlijke doen) kan namelijk moeilijk om met het verlies en valt in een diep dal. Ook voor zijn beste vriend Jerry (Benicio Del Toro) is dit een zware klap. Brian was namelijk de enige die hem niet in de steek had gelaten en hem bleef helpen hoewel hij zijn hele leven vergooid had door zijn zware drugsverslaving.

Audrey en Jerry hebben echter al lang niet meer tegen elkaar gesproken en zij vergeet hem meteen van het nieuws te verwittigen zodat de arme man het pas later te weten komt. Desondanks ziet Audrey in hem een persoon die ze misschien wel beter kan vertrouwen dan ze eerst dacht en samen trachten ze hun problemen te overwinnen en hun leed te verzachten. Beiden weten echter dat hun methode niet meteen de meest probleemloze is van allemaal. Wanneer de twee ook nog eens onder een dak gaan samenwonen, wordt de situatie met de dag meer onvoorspelbaar…

Susanne Bier toonde zich reeds als krachtig filmmaakster met zwaar doorwegende maar ijzersterke drama’s als Brothers dat intussen gepland staat voor een Amerikaanse remake. Haar ervaring met het genre tilt haar boven vele soortgenoten uit en als geen ander weet ze de juiste toon te hanteren. In haar Amerikaanse debuut laat ze zich echter vangen aan de zwaar Amerikaanse melo-factor door alles zo teder en emotioneel mogelijk in beeld te brengen wat een geforceerd gevoel teweeg brengt. Jammer, want ondanks de verhakkelde verhaallijn in het begin (David Duchovny moest nu eenmaal ook wat screentijd krijgen) hanteert ze het schitterende trage tempo zoals het in een uitstekend drama thuishoort.

Ook aan verscheidene clichés die ze in haar vorige films vakkundig wist weg te werken, stelt ze zich ditmaal bloot. Gelukkig kon ze ook rekenen op een uitstekend op elkaar ingespeelde cast die er duidelijk zin in had. Halle Berry mag na verscheidene draken (Zie Catwoman of Perfect Stranger!) nog eens een krachtige rol op haar cv bijschrijven die ze op een paar twijfelachtige huilbuien na boven alle verwachting vervult. Daarnaast krijgt ze natuurlijk steun van de immer imposante Benicio Del Toro die je met de aantrekkingskracht van een magneet mee zuigt in het verloop van zijn personage zonder ook maar eenmaal uit zijn rol te vallen. De man slaagt er – bijna - in je te doen vergeten dat je bepaalde clichés intussen al bent beu gezien.

Het moet gezegd worden: de film is er zeker eentje om je aandacht op te vestigen maar kan – tussen de voorspelbare momenten door – niet verbergen dat het op veel meer zat te azen (de prijzencomités dachten er alvast anders over). Buiten het harde en voorspelbare karakter dat de film uitstraalt is het echter genieten van het acteerspel van de hoofdacteurs. Benicio Del Toro laat zeker menig kijker uitkijken naar zijn langverwachte vertolking van Ernesto Ché Guevara in de volgende film van Steven Sodenbergh.