AUGUST RUSH

Blik op oneindig en verstand op nul. August Rush is een heel Amerikaans muzikaal stadssprookje dat geen kritische vragen of cynische opmerkingen verdraagt. Sprookjes vereisen een onvoorwaardelijk geloof in hogere krachten die het kwade bezweren en wonderen verrichten.

Het 12-jarige titelpersonage bekijkt het leven door een roze bril. Het ventje woont al zijn hele leven in een weeshuis. Zijn vrienden werden allemaal geadopteerd of opgehaald door hun weer opgedoken ouders. Hij niet, maar hij wanhoopt niet. Hij weet dat hij ooit herenigd zal worden met zijn moeder en vader. Dat er nooit enig spoor van hen teruggevonden is, hindert hem niet in het minst.

August is geboren met een uitzonderlijke gave. Altijd en overal hoort hij muziek. Twee soepborden die op de grond in stukken vallen klinken als een symfonie in zijn oren. Het ruisen van de wind, claxonerende auto's, blaffende honden en rammelende magen zijn allemaal leden van het grote wereldorkest.

Zijn talent komt niet van vreemden. Zijn vader is een rockzanger, zijn moeder een klassiek geschoolde celliste. Eén passionele nacht beleven ze samen. Negen maanden later komt het wonderkind ter wereld. Door een opeenvolging van dramatische gebeurtenissen belandt hij in een weeshuis. Het hoe, waarom en wanneer is van die aard dat de kans quasi onbestaande is dat hij zijn ouders ooit nog zal zien. De echte naam van August Rush is Evan Taylor, maar ook dat is een lang verhaal.

Gelukkig voor hemzelf is Evan een personage in een Hollywoodfilm waarin andere wetten gelden dan in de echte wereld. Eén kans op één miljard is genoeg. Dus ontsnapt hij uit het tehuis en gaat hij op zoek naar zijn ouders. De universele kracht van de muziek gaat hem helpen. Hij is er van overtuigd dat hij zijn mama en papa hem kunnen horen als hij muziek maakt, ook al wonen ze in Parijs, Peking of Casablanca en niet in New York waar de film zich afspeelt. Zijn muziek moet door zoveel mogelijk mensen gehoord worden. Een sprookje dus, over hoop, muziek en dromen die men nooit mag opgeven. Tegelijkertijd is zijn vader op zoek naar zijn moeder en is zijn moeder op zoek naar hem.

Regisseur Kirsten Sheridan is de dochter van Jim Sheridan, de Ierse regisseur van de Oscarwinnaars In the Name of the Father, My Left Foot en In America. Vader Sheridan weet als geen ander emotie te verweven in zijn intelligente auteursfilms. De appel valt niet ver de boom. In de eerste Amerikaanse film van Kirsten Sheridan zitten uiterst pakkende momenten die enkel de totaal verzuurde filmkijkers onberoerd zullen laten.

Op de keper beschouwd is August Rush een poëtische, optimistische feel good movie die smeekt om een sobere en gevoelige aanpak. De scenaristen speelden leentjebuur bij Oliver Twist en hebben ook A Catcher in the Rye een paar keer herlezen. Op zijn muzikale missie doorkruist het dakloze kind New York. Hij heeft geen vaste stek en zwerft van links naar rechts. Vertrouwend op zijn intuïtie kiest hij zijn weg.

August Rush bevat lekkere brokjes, die echter helaas drijven in een veel te vette saus uit een potje. Bij die lekkere brokken hoort het trio hoofdrolspelers: Jonathan Rhys Myers, Keri Russell en Freddie Highmore. Rhys Myers speelde eerder al een rockzanger in Velvet Goldmine. In vergelijking met die cultfilm valt de ondraaglijke lichtheid van zijn personage in August Rush onmiddellijk op. Dat is een afgeborstelde rockzanger, zonder weerhaakjes of dreiging. Hij redt het dankzij zijn unieke uitstraling, maar de Ier heeft steviger materie - stijl Match Point - nodig om te overtuigen. Keri Russell is een aangename verrassing. Na het allerschattige en succesvolle Felicity werd haar een mooie toekomst voorspeld, maar de casting directeurs lieten haar links liggen. Na een paar rollen in snel te vergeten prulfilms lijken haar kansen nu te keren. De moeder die ze speelt is een gekwetste, complexe vrouw. Een personage dat meer vereist dan schattig kirren en draaien met de kont. Russell is een openbaring. Ze wordt niet op haar mooist gefilmd en haar personage krijgt te kampen met een paar onwaarschijnlijke plotwendingen. En toch blijft de Amerikaanse actrice stevig overeind. Freddie Highmore is het strafst van allemaal. De jonge acteur is best geloofwaardig als muzikaal genie. Hij slaagt er bovendien in een personage neer te zetten dat helemaal opgaat in zijn onmogelijke missie.

De fotografie is luxueus, de decors knap, de muziek heerlijk, de acteurs zijn goed op dreef. Helaas is het geheel beduidend kleiner dan de som van de delen. August Rush is het compromis tussen de wensen van een ambitieuze, eigenzinnige Europese regisseur en de commerciële eisen van de Amerikaanse producers. Hoe anders is de bijrol van Robin Williams te verklaren? Hij speelt nog maar eens hetzelfde personage, maar met de naam van een grote Hollywoodster op de affiche zijn de investeerders snel gesust.

Een inconsistente film is het resultaat. Het ene moment pakkend, ontroerend en bloedmooi, het andere moment oersentimenteel en extreem voorspelbaar. De mooie scènes liggen als parels tussen de zwijnen. August Rush is een frustrerende film omdat hij zo veel beter had kunnen zijn. Moeder, vader en zoon verdienen veel beter dan deze mossel noch vis-aanpak.