MEDUZOT

De personages hebben het niet onder de markt. Ze zijn allen chronisch verdrietig, sommigen hebben gewoon pech of zijn het slachtoffer van omstandigheden waar ze geen invloed op kunnen uitoefenen. Ook de mensen in hun nabijheid barsten niet van de vrolijkheid.

Depressie, verdriet, heimwee, eenzaamheid, chagrijn en levensmoeheid zijn de voornaamste ingrediënten van dit amusante en fijngevoelige lichtgewichtfilmpje. Serveerster Batia is net verlaten door haar vent. Het dringt niet helemaal tot haar door. Omdat haar gedachten al eens afdwalen, heeft ze vaak ruzie met de baas van de feestzaal waarvoor ze werkt. Dag na dag dient ze dezelfde gerechten op en hoort ze de dj dezelfde platen draaien in dezelfde volgorde. Enkel het bruidspaar is verschillend. Op een vrije middag dagdroomt ze op het strand, wanneer plots een mysterieuze krullenbol uit de zee opduikt. Het meisje stapt recht op Batia af. Het kind spreekt niet, bij de politie is geen onrustwekkende verdwijning gemeld, en de sociale dienst is al gesloten. Batia neemt haar dan maar mee naar huis.

Even later wordt Batia ontslagen. Tijdens haar laatste diensturen breekt de bruid-van-de-dag haar been. Omdat de dokter haar verbiedt het vliegtuig te nemen, brengt ze samen met haar man de wittebroodsweken door in een muffig en lawaaierig hotel in de stad en niet op een prinsheerlijk eiland in de Caraïben. Een ambitieuze toneelactrice huurt de Filippijnse huishoudhulp Joy in voor haar moeder. De koppige vrouw vindt dat ze geen hulp nodig heeft en al zeker niet van een wildvreemde die geen Hebreeuws spreekt. Joy mist haar zoontje, dat achtergebleven is in Azië. Binnenkort is hij jarig en Joy zoekt een geschikt cadeau.

Meduzot zoekt het niet te ver. De verhalen van de ploeterende vrouwen zijn niet wereldschokkend en het soortelijk gewicht van hun problemen is klein. Regisseurs Keret en Geffen benaderen hun personages alsof het goede vrienden zijn. Ze slaan de arm om hen heen, lopen een eindje mee, drinken samen een kop koffie en luisteren naar het stil verdriet. Zonder te oordelen, te minimaliseren of uit te vergroten. Meduzot ziet alle vrouwen even graag, zelfs de ‘psycho’ bruid die met haar onophoudelijke gejammer haar echtgenoot terroriseert. Het scenario biedt de personages geen snelle oplossing, maar zoekt in ieder van hen dat ene element van hoop. De film leidt hen naar een kruispunt vanwaar ze zelf verder kunnen. Meduzot puurt poëzie uit pijn.

De vaak absurde – soms zwarte – situatiehumor en de in melancholie gedrenkte vertolkingen maken van Meduzot een te koesteren kleinood.