HORTON HEARS A WHO

Theodor Seuss Geisel stierf in 1991 aan kanker, maar liet de wereld achter met een stapel boeken die vooral in Amerika qua populariteit kunnen wedijveren met pakweg Roald Dahl. Voor Dr. Seuss stierf, werden een tiental van zijn boeken al verfilmd – vooral voor televisie – maar de huidige generatie kent de vrolijke opa vooral van twee recente live action films: How the Grinch Stole Christmas en The Cat in the Hat. De eerste film, met mean and green Jim Carrey in de hoofdrol was matig; de tweede, met Mike Myers, onuitstaanbaar slecht.

De keuze van Fox om van Horton Hears a Who een animatiefilm te maken is niet onverstandig: de hoofdrol is weggelegd voor een olifant. Die leeft een zorgeloos leventje in de jungle van Nool, tot hij op een dag een stemmetje lijkt te horen dat afkomstig is van een pluisje op een klaverblad. Die ontdekking is voor Horton een lesje filosofie voor beginners, want het pluisje blijkt een hele beschaving van Who's te omvatten. Omdat het pluisje een speelbal in de wind is geworden, is Whoville in groot gevaar, tenzij Horton het pluisje, en dus de hele Who-se beschaving, in veiligheid kan brengen.

Zoals in zovele kinderboeken staat de verbeelding van het kind lijnrecht tegenover de rigide werkelijkheidszin van de volwassene. Niemand in de bonte jungle gelooft Hortons verhaal en al helemaal de strenge, onvriendelijke moeder kangaroe niet, die vreest dat Hortons verderfelijke verbeelding de andere kinderen in de jungle zal aantasten. In Whoville zit de fantasierijke burgemeester met hetzelfde, omgekeerde probleem: het is voor zijn volk van de pot gerukt dat the world as they know it in feite slechts een pluisje in het universum is.

Bij Blue Sky zijn habitués Chris Wedge en Carlos Saldanha druk aan het werk aan Ice Age: Dawn of the Dinosaurs, dus gingen ze voor Horton op zoek naar nieuw bloed. Regisseur Jimmy Hayward werd weg geplukt bij de concurrentie: hij werkte in het verleden voor Pixar als animator aan Toy Story, A Bug's Life en Finding Nemo en klaart hier de klus samen met debutant Steve Martino. Het hoge niveau van Pixar halen ze niet, maar de kleurrijke, vrij eenvoudige animatie ziet er toch af en toe indrukwekkend uit. De grootste verdienste ligt echter bij een indrukwekkende voice cast onder leiding van Jim Carrey, die een heerlijk lieve, naïeve en goedhartige Horton neerzet. Vallen verder op: Steve Carell als joviale burgemeester, Carol Burnett als vileine kangaroe, Will Arnett als Vlad de verschrikkelijke gier en Charles Osgood als rijmende verteller.

Zowel The Grinch als The Cat ondervonden grote moeilijkheden om van de relatief korte verhalen van Dr. Seuss een langspeler te maken. Ook Horton Hears a Who is vrij grondig gepimpt in vergelijking met het origineel, maar blijft gelukkig voldoende gefocust op enerzijds de gevaarlijke queeste van Horton om Whoville in veiligheid te brengen en de schier onmogelijke taak van de burgemeester om zijn volk achter hem te scharen. In een wonderbaarlijke, fantasierijke, sprankelende finale – waarin de hoofdrol is weggelegd voor de puberende zoon van de burgemeester -, schuiven de twee werelden als het ware in elkaar.

Dat iedere persoon – hoe klein ook – belangrijk genoeg is om te blijven leven, is tegen dan al ettelijke keren in de verf gezet. Of zo'n boodschap aankomt of niet, hangt af van de manier waarop die gebracht wordt. In The Cat in the Hat ontlokte die in al z'n drammerigheid vooral weerzin en afkeer. In Horton slik die de boodschap met een grote glimlach rond de lippen. Dan is je missie als tekenfilmmaker en verhalenverteller geslaagd.