VANTAGE POINT

Vier jaar na zijn succes met de kleinschalige dramafilm Omagh, zoekt de Ier Pete Travis duidelijk nieuwe uitdagingen op. Had Omagh nog de heerlijke traagheid waarmee het verhaal werd opgebouwd, dan wordt Vantage Point beladen door flitsende actiescènes, een duizelingwekkend tempo en een camera die wordt gedragen door Parkinson patiënten. De leidraad doorheen het verhaal? Eén persoon kan nooit op zijn eentje een groot mysterie ontrafelen. Vandaar dat dezelfde gebeurtenis steeds opnieuw wordt belicht door de ogen van andere personages.

Als je hetzelfde verhaal telkens door iemand anders laat vertellen kan je natuurlijk niet spreken van een grandioos, uitgewerkte plot. In het Spaanse Salamanca (door problemen werd de film weliswaar bijna integraal in Mexico opgenomen) staat een grote menigte in spanning te wachten op de komst van de Amerikaanse president. De man komt een speech geven over de aanpak van de wereldterreur in groot toekomstperspectief. Zover komt het echter niet, want de sukkelaar krijgt twee kogels in de borst, waarna het volledige podium ontploft. Deze scène wordt daarna telkens herhaald door de meest wetende personages (of toch de mensen die ‘iets’ te vertellen hebben).

Zo is er de veiligheidsagent Thomas Barnes (Dennis Quaid in goede doen) die een jaar eerder een kogel voor de president opving en voor de eerste maal terug in de frontlinie plaatsneemt. Daarnaast is er ook zijn partner Kent Taylor (Matthew Fox vluchtte even van de set bij Lost) die hem eeuwige moed blijft inspreken, of Howard Lewis (Forest Whitaker met een goede fysiek) die de hele boel filmt op zijn eigen camera en op een nogal dubieuze manier wil helpen. En verder komen ook een Spaanse agent die merkt dat hij er werd ingeluisd, nieuwsproducer Rex Brooks (Sigourney Weaver) die ervoor zorgt dat alle camera’s blijven draaien ongeacht de gebeurtenissen, en de president zelf (William Hurt) aan bod. Maar ook de eeuwig boosaardige terroristen krijgen ruimschoots screentijd.

De verschillende standpunten komen dan wel niet altijd even geloofwaardig over, het biedt de kijker wel een interessante kijkervaring. Maar waar loopt het dan fout? Heel simpel: het patriottische, eenzijdig westerse verhaal is met een serieuze korrel zout te nemen. Zo speelt William Hurt een president die met zijn goedheid zelfs stoere binken doet smelten, zijn de terroristen nietsontziende oosterlingen en tracht Dennis Quaid zich te spiegelen aan Clint Eastwood. Toegegeven, ondanks de vele stereotiepe acteerprestaties zijn de meeste personages alsnog aangenaam om te volgen, al krijgt de ene wel wat meer te zeggen dan de andere. Zo toont Sigourney Weaver enkele verstarde blikken van ongeloof voordat ze compleet uit de plot verdwijnt.

Pete Travis zijn stijl is niet meteen terug te vinden, al weet de man de achtervolgingsscènes briljant in te blikken. Wel vervelend zijn de steeds terugkomende rewinds wanneer men naar het volgende personage overgaat. In het begin doet het er weinig toe om de scènes opnieuw te bekijken, maar bij het derde of vierde personage begint naast een licht déjà vu-gehalte ook de ongeloofwaardigheid op te steken. Zo gaat Forest Whitaker plots de held uitgangen met zijn camera (die zelfs na de ontploffing intact blijft!) en blijkt een terrorist de oosterse versie van Rambo te spelen. De finale zal de geoefende kijker wellicht zien aankomen en zal de andere kijker vermoedelijk niet meteen bijblijven.

Vantage Point helemaal de grond in boren zou onverdiend zijn. De film bevat de juiste acteurs, speelt met een interessant idee en het hoge tempo laat je de rit vermakelijk uitzitten. De clichés zijn echter nagenoeg bij elke scène aanwezig en het westerse verhaal zal er niet bij elke kijker ingaan als zoete koek. Wereldterreur, ain’t it a bitch!?