THE EYE

De reclamecampagne rond The Eye laat uitschijnen dat heel de wereld op de film zit te wachten. Dat is schromelijk overdreven. Wie alle originele, Aziatische spookfilms in de weegschaal legt met hun Amerikaanse remakes weet in welke richting de balans overhelt. De originele The Eye (Gin gwai) werd in 2002 geregisseerd door de broertjes Oxide en Danny Pang. De film maakte zoveel impact dat Tom Cruise de rechten kocht en van een remake met Renée Zellweger in de hoofdrol begon te dromen. Maar dat feestje ging niet door. Lionsgate kocht de rechten over van Paramount en castte de onzichtbare vrouw zelve in de hoofdrol: Jessica Alba.

Alba speelt de zelfstandige, talentvolle concertpianiste Sydney Wells, die sinds haar vijfde blind is. Vooral op aandringen van haar zus waagt Sydney zich aan een hoornvliestransplantatie. Wanneer het verband eindelijk van haar gezicht wordt gerold, is het medische wonder geschied: Sydney ziet terug. De overgang van blind naar ziend levert mooie beelden op. Voor iemand die altijd braille heeft gelezen, is het niet eenvoudig om plotseling muzieknoten te moeten interpreteren. Oude gewoontes moeten genegeerd worden: een glas water drinken of simpelweg doorheen een drukke straat wandelen, zorgen voor de nodige problemen.

Al snel blijken die problemen triviaal. Alsof er een kortsluiting zit tussen haar hersenen en ogen, ziet Sydney beelden die ze niet kan plaatsen. In het ziekenhuis buigen zwarte schimmen zich over patiënten, en eens thuis verandert haar slaapkamermuur in een inferno van verwoesting en gruwel. Sydneys arts Paul (Alessandro Nivola) probeert haar gerust te stellen, maar ook hij vindt geen verklaring voor de bizarre taferelen.

Baadde het Aziatische origineel van de Pangs uitgebreid in sfeer, dan kiezen de nieuwe regisseurs David Moreau en Xavier Palud voor een iets directere aanpak. Waar de Pangs vaak vervaarlijk lang in rondjes boven hun scène bleven cirkelen, daar kiezen Moreau en Palud voor de kortste afstand tussen twee punten: de rechte lijn. De aanpak laat zich bijzonder goed vergelijken, want scenarist Sebastian Gutierrez (Snakes on a Plane, Gothika) blijft erg dicht bij het originele scenario. Zo zit ook de beklemmende, beroemde liftscène in de remake. Interessant om de twee scènes over elkaar te schuiven wat belichting, camerastandpunt en muziekkeuze betreft.

Typisch aan Aziatische films is dat er erg weinig uitgelegd wordt. Dat is in de remakes wel anders. Ook het scenario van The Eye neemt je veilig bij de hand, en zo komen we in het tweede deel van de film te weten wie de donor van het hoornvlies is: een jonge vrouw die in een godvergeten dorpje in Mexico leefde, maar daar vermoord werd omdat ze als een heks werd aanzien. Op de terugweg naar Amerika neemt de film zowaar Final Destination-achtige proporties aan. Het cyclische einde en vooral de aanwezigheid van een voice-over verraden dat Gutierrez' inspiratie op was.

Remakes rechtvaardigen zelden of nooit zichzelf. De jonge, enthousiaste aanpak die Moreau en Palud hanteerden in hun Frans debuut Ils moet in The Eye plaatsmaken voor puur formulewerk, en dat is je reinste verspilling van talent. Het regieduo kan zich nog enigszins verschuilen achter het excuus dat er in de montage met hun film geprutst is. De geruchten doen de ronde dat Hollywoods grootste knoeier Patrick Lussier gedurende twee weken extra scènes heeft opgenomen. Het resultaat is dat er nu meer schrikscènes in The Eye zitten. Het maakt de film misschien oppervlakkig bekeken spannender, maar wie dieper graaft, stuit nu sneller op het bot.