THE OTHER BOLEYN GIRL

De film is dan ook maar heel erg losjes gebaseerd op een stukje waargebeurde historiek. Het is overigens niet deze compleet gekarikaturiseerde Henry VIII die erin centraal staat, maar wel de zusjes Anne (Natalie Portman) en Mary (Scarlett Johansson) Boleyn.

Anno 16de eeuw. Catharina van Aragón (Ana Torrent), Henry’s vrouw, slaagt er niet in om haar man een zoon te baren. In de hoop de belabberde familiestatus op te krikken, besluit de hertog van Norfolk (David Morrissey) daarom zijn nichtje Anne aan de koning te presenteren. Maar waar het hart spreekt, zwijgt het verstand: Henry wordt verliefd op haar getrouwde zusje Mary.

De ganse familie Boleyn wordt daarop aan het hof gesommeerd. Als Mary echter zwanger blijkt, keren Henry’s gevoelens voor haar zich om tot diepe onverschilligheid. Om toch nog in de gratie van de koning te staan, laat de hertog van Norfolk daarom Anne (die in het geheim met de getrouwde hertog van Northumberland was gehuwd) terugkeren uit Frans ballingschap. Henry laat nu zijn oog vallen op Anne, die zich van haar kant echter gereserveerd opstelt. Kijken mag, aankomen niet. Tenminste, zolang hij niet van zijn vrouw wil scheiden om Anne te huwen.

Akkoord dat er al eens naast de pot werd gepist onder het machtsbewind van Henry VIII. Maar het scenario van The Other Boleyn Girl focust zo tergend smal op de lustgevoelens van haar protagonisten, dat het zich als een flauwe kostuumvariant van Temptation Island laat lezen. De kijker krijgt een lachwekkende vaudeville van wie-doet-het-met-wie voorgeschoteld, waarin het dialoogniveau blijft steken bij wijsheden als “You’re a king, so be one!”.

Het ontbrak debuterend cineast Justin Chadwick nochtans niet aan middelen. Wie Portman, Johansson, Bana en Scott Thomas zij aan zij wil casten, komt met een liefdadigheidsgift niet toe. Maar precies alsof de acteurs de bui al voelden hangen op de set, leek geen van hen (behalve Scott Thomas) bereid er nog iets van te maken.

Noch Johansson, noch Portman brengen hun personage overtuigend over. In een poging ernstig over te komen, fronsen ze bijwijlen wel eens hun wenkbrauwen; maar vreemd genoeg ontlokte dat bij ons dan weer eenzelfde reactie. Eric Bana doet als Henry VIII evenwel nog slechter. De emotionele diepgang waarmee hij polst naar de gevoelens die Anne voor hem koestert, is die waarmee een frietkraamklant naar de verwachte weersvoorspellingen informeert. Enige positieve noot aan dit alles: als één van hen in de toekomst opnieuw ondermaats presteert, dan zullen we relativerend naar The Other Boleyn Girl kunnen verwijzen.

Er werden ook imposante decors opgetrokken, hoewel Chadwick er voor opteerde om close-up shots van gelaatsuitdrukkingen een primordiale rol te geven. Dat doet hij dan weer zo veelvuldig, dat de film beter met “De Blik” als titel was gediend. Door wat meer van op afstand te filmen, had hij misschien de kleinzieligheid van zijn personages kunnen benadrukken door hen tegenover die grootse kasteelkamers te contrasteren.

Maar hoe dan ook, het grootste probleem blijft dus dat de boeiende politieke situatie van toen, met onder meer de afscheuring van de Anglicaanse kerk van Rome, volledig naar de achtergrond verdwijnt. Ook The Private Life Of Henry VIII, een film uit 1933 met de grote Charles Laughton in de hoofdrol, was in hetzelfde bedje ziek. En toch haalt de versie van Alexander Korda het nog altijd met kilometers voorsprong op The Other Boleyn Girl, een complete sof om snel te vergeten.