DOOMSDAY

2008. Schotland wordt getroffen door het dodelijke Reaper-virus, met duizenden doden tot gevolg. De Britse regering krijgt het meedogenloze virus niet gestopt en besluit Schotland door middel van versterkte muren volledig in quarantaine te plaatsen. We maken een tijdssprong van 25 jaar. Groot-Brittannië is een geïsoleerd eiland geworden, waar chaos en armoede welig tieren. Alsof dat nog niet genoeg is, maakt het bloeddorstige virus een comeback. Met alle gevolgen van dien. Wanneer een satelliet van de regering beelden opvangt van een groepje gezond ogende overlevenden in het afgesloten Schotland, is het hek van de dam. Bestaat er dan toch een geneesmiddel tegen het Reaper-virus? Hoofd van de politie Bill Nelson (Bob Hoskins) krijgt de opdracht om een bekwaam team samen te stellen. Hij komt terecht bij een oude kracht, de bikkelharde tante Eden Sinclair (Rhona Mitra). Ze krijgt de leiding van een team dat binnen de gevaarlijke zone op zoek moet gaan naar overlevenden. Wat de elitetroepen echter niet weten, is dat Schotland is uitgegroeid tot een extreem gevaarlijke oorlogszone, vol geweld en ellende…

Als er één film is waar we dit jaar op de redactie enorm naar uitkeken, dan was het wel Neil Marshalls derde langspeler Doomsday. Sinds zijn commercieel kassucces The Descent, een film die ook door critici op lof werd onthaald, wordt de regisseur in één adem genoemd met de regerende horrormakers: Eli Roth, Rob Zombie, Alexandre Aja, James Wan, Darren Lynn Bousman en Greg Mclean. De vraag was dan ook of Marshall de hooggespannen verwachtingen zou inlossen, of hij het zoveelste talent zou worden dat zijn kruit verschiet in het grote, boze Hollywood.

Maar vanaf de eerste momenten wordt duidelijk welke richting de regisseur zal uitgaan. Marshalls eerste bigbudget-prent is dan ook het best te omschrijven als een openlijke liefdesbrief aan het adres van cultcineasten als John Carpenter en George Miller, maar ook aan de jaren ’80 genrecinema in het algemeen. Marshall regisseert Doomsday met strakke hand, en laat de energieke en bikkelharde actiesequenties elkaar in sneltreintempo opvolgen. De heerlijk bombastische soundtrack van genrefavoriet Tyler Bates (300, Dawn Of The Dead) pompt de adrenaline enkel maar verder door. De postapocalyptische prent wordt prima gedragen door de uitstekend gecaste hoofdrolspeelster Rhona Mitra (Highwaymen, Underworld: Rise Of The Lycans). Deze bloedmooie Britse actrice, die eindelijk eens een deftige hoofdrol op haar filmografie mag schrijven, tackelt de rol van harde tante Eden Sinclair met vlijmscherpe perfectie. Je zou het haar op het eerste gezicht niet nageven, maar na een tijdje geloof je echt dat deze knappe agente grotere ‘cojones’ heeft dan Snake Plissken en “Mad Max” Rockatansky bij elkaar!

Ook de rest van de cast is om van te smullen. Niet alleen genre-iconen als Bob Hoskins, Malcolm McDowell, Alexander Siddig en de geweldige David O’Hara staan op de affiche. Marshall wist immers ook dat zijn film zou staan of vallen met de casting van de antagonist. Maar u kan op beide oren slapen, want met zijn portrettering van de sadistische slechterik Sol slaat Craig Conway de nagel op de kop. Het door Neil Marshall geschreven verhaal - dat bij momenten enigszins doet denken aan 28 Weeks Later - gaat soms wel wat verloren in de oorverdovende explosie van hyperkinetisch spektakel, postapocalyptische sciencefiction, actie, kannibalisme, sadomasochisme, gitzwarte humor en gore toestanden. Maar dat kan én mag de pret niet drukken. Met weinig geld maakte de goedlachse Marshall Dog Soldiers en The Descent, twee gebalde vuisten van intensiteit en originaliteit. Nu hij dankzij het succes en aanzien van de twee eerder vermelde films het grote, boze Hollywood is binnengedrongen waar hij bedragen van 30 miljoen dollar ter beschikking heeft, maakt hij een van referenties en genreclichés doorzeefde actieprent, met een moddervette knipoog naar de jaren tachtig. Anarchie zowaar! Maar wel heerlijk entertainend. Om het met de gevleugelde woorden van Neil Marshall zelf te zeggen: “Prepare for D-Day!”.