TAKEN

Luc Besson blijft de laatste tijd zijn stempel drukken op (voor het grootste deel) zelf geschreven actiefilms. Dit leidt vaak tot aardige resultaten (zoals Danny the Dog), maar helaas ook tot zwaar middelmatige (zie Hitman) of zelfs banaal slechte producties (vermijd Michel Vaillant). De man geniet sinds Léon echter een onsterfelijke status en blijft een trouw publiek kennen dat wel eens houdt van opgepompte actiezever. Op dat vlak vindt Besson een prima bondgenoot in regisseur Pierre Morel. Beiden kenden elkaar al van op de set van Banlieu 13 en leerden uit hun fouten. Zo is een goede opbouw onontbeerlijk, zelfs voor wat hersenloze nonsens.

Liam Neeson speelt de voormalige, uitgebalanceerde spion Brian. De man heeft echter betere tijden gekend, want door zijn zware beroepsleven is hij vervreemd geraakt van zijn dochter Kim (Maggie Grace uit Lost) die hij van zijn ex-vrouw (Famke Janssen) amper te zien krijgt. Dankzij zijn oude collega’s en vrienden kan Brian af en toe eens bijklussen als lijfwacht of dergelijke, maar verder wenst de man niet meer te gaan. Zijn wens werd duidelijk niet tot in Parijs gehoord: dochterlief wordt er namelijk samen met een vriendin ontvoerd door Oost-Europese gangsters.

Na een paar telefoontjes komt Brian te weten dat het om een bende draait die zich richt op jonge, vrouwelijke toeristen om later te verkopen in het prostitutiemilieu. De melding dat na de eerste 96 uur niemand meer wordt teruggevonden, doet Brian meteen naar Parijs afreizen. En nog voor iemand ‘Paris, je t’aime’ kan beginnen kwelen, vloeit een kogelregen over de stad neer gevolgd door enkele verwoestende explosies, close combat gevechten en wilde achtervolgingen. De nietsontziende Brian sloopt desnoods de hele stad steen voor steen als hem dat dichter bij zijn dochter zou brengen. En hij krijgt onze steun!

Voor wie er nog aan twijfelde, het verhaal had doodeenvoudig op een bierviltje kunnen worden neergepend, maar is daarom niet minder interessant dan andere actieknallers. Na een half uurtje kennismaking met de personages kan Pierre Morel zijn affectie voor actiescènes niet langer bedwingen en hoewel de man duidelijk ging kijken bij de Jason-Bourne films, brengt hij de actie erg doeltreffend in beeld. Toegegeven, de camera schokt soms iets te nadrukkelijk tijdens de vele gevechten, maar de cineast bewees reeds in zijn debuut Banlieu 13 dat hij garant kan staan voor verscheidene adrenalinerushes.

Ook de acteurs zijn aardig gecast met op kop de fantastische Liam Neeson, die op zijn leeftijd nog heel wat bewegingen in zijn mars heeft (check de climax!) en de definitie van anti-held helemaal invult. Alleen al hoe de man zijn dreigende stem laat natrillen schenkt je het volledige vertrouwen. Besson liet zich duidelijk inspireren door actiefilms uit de jaren '90 en kan er niet omheen dat hij voor zijn ani-held de mosterd ging halen bij de serie 24, maar het wordt hem vergeven. De actiefilm is een genre waarvoor je wel al eens in herhaling mag vallen en in één van de meest donkere scènes van de film doet Liam Neeson iets met twee staven en wat elektriciteit waar zelfs Jack Bauer van zou opkijken.

Meer dan een adrenalineknaller is Taken natuurlijk niet geworden en de negentig minuten zijn voorbij voor je het goed en wel beseft, maar meer hoeft dat ook niet te zijn. Het eenvoudige maar aangename verhaal laat je meteen supporteren voor de leading man waarna je lekker uitgezakt in je stoel kan plaatsnemen om te genieten van het schouwspel. De ongeloofwaardigheden (Neeson komt namelijk op vijf minuten te weten wie alle boosdoeners zijn) neem je er graag bij. Genietbare nonsens, het moet ook eens kunnen!