THE RUINS

The Ruins is een verfilming van het bekroonde boek van Scott B. Smith (tevens de scenarist), die eerder ook al het fantastische verhaal voor A Simple Plan neerpende. Het boek werd recent nog geprezen als een van de betere thrillers uit 2006, wat meteen de aanleiding was voor een filmbewerking. Regisseur Carter Smith was duidelijk geïnteresseerd in het project. Met The Ruins tekende hij voor zijn eerste langspeelfilm.

En de man verdient respect. Want waar Hostel, Turistas en varianten vooral een leeg verhaal vertellen vol visuele gruwel, probeert Smith de gore enkel bij gepaste momenten boven te halen (en dat zal u voelen). Daarmee gaat hij meer de kant op van briljante horrorfilms als The Descent. Eat that Eli Roth!

Het verhaal draait rond vier jonge mensen (twee koppels) die hun laatste vakantiedagen doorbrengen in een Mexicaans hotel. Hoewel ze van plan waren om die aan het zwembad te slijten, brengt hun ontmoeting met Mathias daar verandering in. De Duitse jongeman wil namelijk zijn broer achterna, die vermoedelijk meewerkt aan een archeologische opgraving. Mathias overtuigt het viertal om met hem mee te gaan op expeditie. Wanneer de jongeren halt houden bij een ruïne, komen ze in aanraking met de inheemse bevolking. Die is de groep niet bepaald goed gezind. De inboorlingen dwingen de jongeren om de ruïne te beklimmen. Zonder te begrijpen wat er allemaal gaande is, ziet het vijftal zich genoodzaakt om op de top van de ruïne te blijven.

Maar in de jungle is niets wat het lijkt. Dat beseffen ook de jongeren, wanneer ze plots het verlaten kamp van Mathias zijn broer aantreffen. De klimop die zich zowel in als rond de ruïne heeft genesteld, zorgt voor een grauwe sfeer. Zeker wanneer blijkt dat de plantjes een kwaadaardig kantje hebben en langzaam maar zeker een moordende kracht uitoefenen (en niemand die er natuurlijk aan gedacht heeft een haagschaar mee te brengen!). De plantjes en de plaatselijke bevolking zijn echter niet de jongeren hun voornaamste zorg. De grootste vijand van de mens is nog altijd… de mens.

Een film over moordende klimop had gemakkelijk kunnen ontaarden in een nieuwe Slither, maar gelukkig hield de cineast zijn kunde bij elkaar en plaatst hij de handelingen van de groep op de voorgrond. Een uitstekende keuze, want de onrust die hieruit voortvloeit, is stukken spannender dan de onkruidverdelgende actiescènes. Hoewel de moorddadige plantjes niet steeds de hoofdrol krijgen, zijn ze wel in bijna elke scène aanwezig, en dat straalt een zekere dreiging uit. Maar precies daar loopt het wat mis. Na een uurtje beklijvende cinema en enkele niet mis te verstane gruwelmomenten evolueert de film merkwaardig snel naar een droge afwikkeling.

En dat is spijtig, want de jonge acteurs Jonathan Tucker, als twijfelende geneeskundestudent (docenten zullen hem echter ongetwijfeld een diploma weigeren), en Jena Malone als diens schreeuwende vriendin, zijn nochtans mooi op elkaar ingespeeld. Net als hun collega’s Laura Ramsey en Shawn Ashmore slagen ze erin hun personage wat extra diepgang te geven, al worden er soms toch nog enkele onlogische beslissingen genomen. Maar ondanks het feit dat ze opereren onder de schaduw van de gruwelscènes, blijft de jonge cast overeind. Prima zet van de cineast om relatief onbekende gezichten op te voeren, al lijkt hij lijkt er wel bij vergeten te zijn enkele goed getimede schrikmomenten toe te voegen.

Hoewel het tempo aanvankelijk heerlijk traag wordt opgebouwd, is de film voorbij voor je het goed en wel beseft. Toch steekt The Ruins boven andere genregenoten uit, dankzij zijn degelijke cast en zijn aandacht voor de menselijke psyche. Maar blijven hangen doet de film zeker niet. Bij verschillende scènes staat het lachen je zelfs nader dan het bibberen. Een aardig thrillertje, maar niet meer dan dat.