NEVER BACK DOWN

Never Back Down is de nieuwe film van regisseur Jeff Wadlow (Cry Wolf) en valt kort te omschrijven als een geüpdate versie van The Karate Kid (blonde stoot inbegrepen). Enkel straalt de jonge student nu een stoere lading zelfvertrouwen uit om zijn pijnlijk trauma te verbergen en werd de oude, wijze oosterling vervangen door Djimon Hounsou, een jongen die de kunsten van de martial arts onder de knie wil krijgen. Neem daarbij nog eens de ontelbare slow motion beelden waarbij het zweet langzaam langs de afgetrainde spieren neerdwarrelt en veel vrouwelijke schoonheid, en u weet het meteen: dit is een film die weinig hersenactiviteit vereist!

Jake Tyler (Sean Farris) voelt zich verantwoordelijk voor de dood van zijn vader en geraakt sindsdien van het ene incident in het andere, tot grote woede van de lieve moeder (Leslie Hope). Zijn jongere broer is echter een uitstekend tennisspeler en krijgt de kans om in Florida te studeren, waardoor Jake met hem moet meereizen. In de nieuwe school, waar hij enkel wordt geprezen door zijn laatste incident dat YouTube haalde, merkt hij meteen dat niets is wat het lijkt. De massa kijkt er op naar vechtlustige types die er niet voor terugdeinzen hun gevreesde combo’s boven te halen.

Tijdens zijn doop wordt Jake er dan ook ingeluisd door de mooie Baja Miller (Amber Heard) wanneer hij een gevecht aangaat met de ondergrondse kampioen Ryan McCarthy (Cam Gigandet). Vernederd besluit de jonge snaak terug te vechten, en hij sluit zich aan bij de gerespecteerde sportschool van Jean Roqua (Djimon Hounsou). Die laatste stemt ermee in om hem als een echte krijger te leren vechten. Jake moet echter één plechtige belofte maken: het vechten stopt buiten de grenzen van zijn sportschool.

De YouTube-generatie zal zijn lol niet opkunnen wanneer ze merken dat hun geliefde site bijna de grootste bijrol krijgt toegemeten. Het werkt na een poosje dan ook danig op de zenuwen om de vele jongeren elke keer hun gsm te zien bovenhalen om het daarna op internet eens goed weg te lachen.

Maar toegegeven, de gevechten en vooral de trainingen zijn erg entertainend (al is de verkapte montage niet altijd even eenvoudig om volgen) en ook de soundtrack is bijpassend. Het is echter vooral genieten van de krijgskunst van trainer Djimon Hounsou (let op zijn trillende spieren bij een woeste blik!) die met een simpele gelaatstrek een razende stier op de grond krijgt. Hoewel de man (weer eens) een iets te getypcaste rol kreeg toegemeten, probeert hij er het beste uit te puren.

De resterende cast vergeet men dan weer even vlug, merkwaardig genoeg zonder dat ze eigenlijk iets fout doen. Sean Faris laat zijn spieren trillen maar heeft niet genoeg charisma om de hoofdrol te dragen. Verder is Amber Heard een groot cliché en stralen Cam Gigandet’s gelaatstrekken alleen al zoveel arrogantie uit dat u gewoon zal wachten tot wanneer hij bloed spuwt.

Schuldige hiervan is het o zo grote clichéverhaal dat zijn publiek zoekt in jonge, strandzoekende actieliefhebbers. Deze komen zeker aan hun trekken (er wordt namelijk mooi geknokt in de climax), maar zelfs zij zullen moeten toegeven dat een bezoek aan de Irish pub voor meer onvoorspelbaarheid kan zorgen.

Conclusie: Never Back Down bevat enkele mooie momenten en de training had zeker niet misstaan als programma voor Rocky Balboa, maar de vele cliché’s voorspellen al gauw de afloop van het verhaal. Voor de liefhebbers.