IRON MAN

De film had zeker potentieel. Het was er dan ook eentje om naar uit te kijken. Niet alleen deelt de CGI de laatste tijd rake klappen uit, bovendien werd de hoofdrol ingevuld door de magistrale Robert Downey Jr. De man doet de film in zijn eentje opleven, hij kan oneliners spuwen als geen ander, heeft een heerlijk gevoel voor humor (herinner u Kiss Kiss Bang Bang) en zijn présence zorgt voor een hoge meeleeffactor. De vraag is of dat voor een volwaardige, uitgediepte flick volstaat. Dat blijkt helaas niet het geval: het geheel wordt overschaduwd door een donkere déjà vu.

Robert Downey Jr. speelt Tony Stark, een wapenfabrikant die de grootste gedrochten uit zijn mouw tovert zonder ooit stil te staan bij de mogelijke gevolgen voor andere mensen. Daar komt echter een einde aan wanneer hij na een publiciteitsstunt in het Midden-Oosten gegijzeld wordt door terroristen. Ze willen dat Tony voor hen een gewapend pak ontwerpt, waarmee ze heel Azië onder de voet willen lopen. Stark heeft echter een zware wonde opgelopen tijdens een aanval op het konvooi dat hem vervoerde. Hij wordt in leven gehouden door een elektromagnetische generator die een granaatscherf op veilige afstand van zijn hart houdt.

Stark is echter niet van plan de vijand een wapen te bezorgen waar zijn naam op staat, en bouwt een pak waarmee hij hoopt te kunnen ontsnappen. Met succes, want de oosterlingen kunnen niet op tegen de krachttoer waarmee Stark zijn generator op hen loslaat. Eenmaal terug in V.S. gaan Starks ogen open. Hij besluit om voortaan de mensen te helpen die hij altijd in gevaar heeft gebracht. Het pak wordt serieus onder handen genomen waardoor zelfs vliegen mogelijk wordt. En de vijand zal het geweten hebben. Starks partner Obadiah Stane (Jeff Bridges met kale knikker) is echter verre van bekeerd, en ruikt zijn kans om zelf boven Stark uit te steken.

Regisseur Jon Favreau verdient respect voor zijn beslissing om de actie zo lang mogelijk uit te stellen, waardoor de kijker een band kan creëren met de personages. Hij doet dat met droge humor en een zeer onderhoudende, geüpdate verhaallijn die ondersteund wordt door een uitstekende soundtrack. Het gedoe met de elektromagnetische generator balanceert dan weer vervaarlijk op het randje van pure slapstick. En hoewel de actie uiterst doeltreffend in beeld wordt gebracht, krijgt de humor daardoor juist een heel ander effect. Vooral de climax doet denken aan een robbertje vechten tussen RoboCop en één van de metalen blikken uit Transformers, met alle ongeloofwaardigheid van dien.

De cast doet nochtans aardig zijn best. Naast de voortreffelijke Robert Downey Jr. fronst Jeff Bridges zijn wenkbrauwen heviger dan ooit, al zorgt zijn vervormde stem naar het einde toe voor een belachelijk effect. Terrence Howard staat aangenaam te acteren, de aanwezigheid van Gwyneth Paltrow in een actieblockbuster doet eerder vreemd aan.

Het scenario bevat verschillende plotgaten – waarschijnlijk opgedoken tijdens de eerste vlucht van Iron Man – en je blijft je toch altijd afvragen hoe die mannen al die vrije vallen en ontploffingen kunnen overleven zonder er ook maar een blauwe plek aan over te houden. Redding van de film? Zoals eerder vermeld, wordt Iron Man zonder enige twijfel gedragen door de vertolking van goeie ouwe Robert, die zelfs geen nanoseconde uit zijn rol valt. Hij geeft Iron Man de perfecte diepgang die een stripverfilming nodig heeft. Een moedige keuze van de regisseur. Maar helaas wordt de nochtans entertainende actie opgesmukt met vaak ongepaste hilarische effecten, en heeft Iron Man niet de bekendheid of allure waar je als kijker zit op te wachten. Iron Man biedt entertainment, maar helaas niet van de eerste tot de laatste minuut.