DIARY OF THE DEAD

Diary Of The Dead vertelt het verhaal van enkele omhooggevallen Amerikaanse filmstudenten, waaronder Jason Creed (Joshua Close) en zijn vriendin Debra Moynihan (Michelle Morgan), die in de bossen van Pittsburgh een goedkope horrorfilm draaien over een mummie die weer tot leven komt. Wanneer er via diverse betrouwbare nieuwsbronnen plots verontrustende berichten binnenlopen dat de doden écht terug tot leven lijken te komen, breekt de hel helemaal los. Vanaf dan besluit Jason een documentaire te maken over de verschrikkelijke gebeurtenissen. Hij, enkele medestudenten en een dronken leraar reizen door het land en stuiten overal op complete ravage en ellende. Intussen hebben de zombies zich bijna overal verspreid, waardoor het leven zoals wij het kennen voorgoed voorbij lijkt. Bovendien ontdekt Jason dat de media geen juist beeld schetsen van de bloedige situatie. Hij is dan ook vastbesloten om de absolute waarheid aan het licht te brengen...

Om maar met de deur in huis te vallen: George A. Romero’s Diary Of The Dead is vooral een pijnlijk voorbeeld van hoe de legendarische cineast van weleer in de tijd is blijven steken, en met dezelfde makkelijke kunstjes en trucjes van toen opnieuw probeert te scoren. De speciale make-upeffecten van BAFTA en Emmy-winnaar Gregory Nicotero zijn zonder twijfel dik in orde. Maar hoewel laatstgenoemde enorm zijn best doet om de levende doden op creatieve en gore manieren het hoekje om te helpen, je kunt je toch nergens van de indruk ontdoen dat je het allemaal al eens eerder - én vooral beter - hebt gezien. Het speelt uiteraard niet in het voordeel van Romero om net na Cloverfield een nieuwe film in de zalen te komen. De hele authentieke ‘feel’ komt inderdaad wat achterhaald over. Bovendien wordt elk greintje realisme uit de film gezogen door de bedenkelijke dialogen en het op zijn zachtst gezegd povere acteerwerk. Het helpt uiteraard ook helemaal niet dat de personages saai, antipathiek en volledig inspiratieloos zijn. Sommige weggerotte zombies hebben meer fut dan de ‘levende’ karakters uit de film.

Alsof onze waslijst met negatieve punten nog niet lang genoeg is, moeten we er helaas aan toevoegen dat de o zo typische sociale commentaar van de regisseur dit keer bijna écht in de strot van de kijker wordt geramd. Akkoord, de media manipuleren, en mensen zetten tegenwoordig liever alles op MySpace of YouTube in plaats van effectief buiten te gaan om met hun medemensen te praten. Maar moet het er dan werkelijk zo dubbel en dik opliggen, mijnheer Romero? Waar is de subtiele George A. Romero van het briljante Dawn Of The Dead? Een keer of twee toont de krasse knar zich van zijn meest meesterlijke zijde, maar zijn krediet smelt als sneeuw voor de zon wanneer weer één van de bordkartonnen personages opgeofferd wordt omdat het irritante hoofdpersonage ‘moet’ blijven filmen… Zucht. Je zou bijna wensen dat ‘good ol’ George’ opnieuw voor twintig jaar kan gaan rondhangen in ‘development hell’.