THE DORM

Aanvankelijk presenteert The Dorm zich als een mooi verpakte horrorfilm. Van zodra Chatri (Sugmakanans alter ego, knap vertolkt door Charlie Trairat) zich binnen de muren van zijn nieuwe school begeeft, wordt hij overstelpt met unheimische berichten. De school zou een luguber onheilsoord zijn, een plaats waar geesten en spoken ’s nachts komen rondzwerven.

Een en ander zou wel eens aan de dood van een jonge schoolknul kunnen gelieerd zijn. Die verdronk enkele jaren eerder op mysterieuze wijze in de zwempoel van het internaat. Sindsdien is mevrouw Chatri, de leerlingenverantwoordelijke, zich vreemd gaan gedragen, alsof ze een hand had in de dood van de jongen.

Maar dan leert Chatri op een nachtelijke trip door de grauwe schoolgangen Vichien kennen. Hij zal zowat de enige hechte vriend van Chatri’s blijven, al blijkt hij enkel in het hoofd van Chatri te huizen. Meteen verandert hiermee de klemtoon van de film naar de psychologische en emotionele ontdekkingsreis van de jonge Chatri naar zichzelf.

The Dorm gaat vanaf dan laveren tussen familiedrama, komedie en fantasiefilm, een genrematige misjmasj die wil eens wil wringen. Dat is niet het minst omdat Sugmakanan hardnekkig vasthoudt aan zijn oorspronkelijke horrormomenten, die in een veranderde context soms de spanningsboog van een dode kat hebben.

Al kan dat dan weer net in de cineast zijn bedoelingen liggen, die met zijn film in eerste instantie aan de jeugdige kijker appelleert. Niet zonder succes overigens, want op de Berlinale van 2007 werd de film bekroond met de Glazen Beer, de prijs voor beste jeugdfilm.

Een veel ruimer publiek zal Sugmakanan echter wellicht niet voor zich weten te winnen. Daarvoor ruilt de film te vaak het concrete in voor het denkbeeldige, het suggestieve. Als iemand bijvoorbeeld een foto neemt waarop Vichien er zich nog net weet tussen te wringen, dan moet die afdruk nadien zonodig in close-up worden gebracht. Een nogal onbehouwen manier om elke twijfel over de bestaansvorm van Vichien weg te nemen.

Daarenboven draagt The Dorm nogal wat verbale balast op zijn schouders. Sugmakanan lijkt bij tijden de nerveuze knul die bij zijn eerste afspraakje angstvallig alle stiltes wil opvullen. Dat leidt soms tot dialogen die nergens toe leiden. Zeker tijdens de autorit naar de kostschool, in de aanvang van de film, konden beelden het moeiteloos van het gesprokene  overnemen.

Want fototechnisch is Sugmakans film absoluut om bij te likkebaarden. De cineast houdt dan misschien zelf de camera niet vast, zijn studies als fotograaf zullen ongetwijfeld een steentje bijgedragen hebben tot het resultaat. Haast Wellesiaans wordt er met diepte gespeeld, naar geometrie afgetast, en fijnzinnig met clair-obscur gespeeld. Nooit geweten dat zelfs ordinaire wasbakken op die manier in heuse kunstobjecten konden omgetoverd worden.