STREET KINGS

Van Looy had deze gitzwarte politiethriller ongetwijfeld iets subtieler aangepakt, maar eerlijk is eerlijk: David Ayer heeft de film wel degelijk de rauwe look gegeven waar het verhaal om vroeg. Ook aan actie is er zeker geen gebrek. En dat hoeft eigenlijk niet te verwonderen. De regisseur groeide op in South Los Angeles, waar kogels hem vaker rond de oren vlogen dan vriendelijke woorden. Focuste Ayer in zijn regiedebuut Harsh Times nog op de uitdieping van zijn personages, dan kiest hij nu resoluut voor de actie. Aan Keanu Reeves, die zijn blaffers voor hem laat acteren, had hij dan ook een dankbare klant.

Keanu Reeves speelt Tom Ludlow, een compleet uitgebluste, meedogenloze detective die kosten noch moeite spaart om het plaatselijke uitschot omver te knallen (waarschijnlijk heeft hij iets te veel naar ‘The Shield’ gekeken). De man doet alles bewust in zijn eentje, zodat zijn oversten zich enkel op zijn versie van de feiten kunnen baseren. Toch opereert Ludlow onder het toeziend oog van Captain Jack Wander (een steeds voortreffelijk acterende Forest Whitaker), die achteraf altijd met de eer mag gaan lopen. Ludlow komt echter in de problemen wanneer zijn ex-partner Terrence Washington besluit om bij Interne Zaken uit de biecht te gaan klappen. Erg lang hoeft de protagonist zich echter geen zorgen te maken, want al gauw wordt Terrence tijdens een alledaags winkelbezoek meedogenloos neergeknald door twee overvallers. Ludlow is zelf getuige van de brute geweldorgie, en wil niets liever dan de daders op eigen houtje opsporen.

Niet dat hij op veel hulp hoeft te rekenen. Kapitein van Interne zaken James Biggs (Hugh Laurie) vertrouwt Ludlow voor geen meter, en ook zijn hele team laat zich liever niet met de zaak in. Hoe meer het hoofdpersonage zich echter in de zaak verdiept, hoe duidelijker het voor hem wordt dat niets is wat het lijkt en dat hij een erg riskante gok zal moeten wagen om orde op zaken te kunnen stellen.

Hoe spannend dat ook lijkt, het verhaal is helaas even voorspelbaar als de volgende episode van Flikken. Het verhaal van James Ellroy is bovendien weinig meer dan een uitvlucht om rake oneliners af te vuren, gevolgd door enkele heuse kogelregens die op hun beurt weer vertraagd de kruitdampen voor het gezicht van Keanu Reeves laten wegtrekken. Enorm stijlvol allemaal, maar het maakt helaas alles een stuk minder interessant om volgen. De rest van de film past dan weer als een kogel in een opgeblonken Long Rifle. Reeves zal wel nooit een groot acteur worden, maar in de rol van vuilbekkende wraakengel voelt hij zich duidelijk in zijn sas. Forest Whitaker tiert zijn stem wederom volledig schor, en Chris Evans zorgt alsnog voor een deels verrassende plotwending.

In Street Kings wordt de actie knap in beeld gebracht (David Ayer weet duidelijk hoe het moet), en ook de muziek werkt nooit op de zenuwen. Er gaan geen vijf minuten voorbij, of de genrefan zal wel een referentie opmerken naar de voortreffelijke serie The Shield, waarbij men duidelijk leentjebuur is gaan spelen. Maar vandaag de dag is het moeilijk om een verhaal ergens niet mee te gaan vergelijken.

Conclusie: Street Kings is een meer dan gemiddelde actieknaller die zeker de juiste sfeer uitademt, maar het voorspelbare verhaal geeft je toch dat kleine ongemakkelijke gevoel dat het ook anders had gekund. Naar goede gewoonte is de moraal bij momenten weer ver te zoeken, maar de personages blijven best aangenaam om volgen. Eentje voor de liefhebbers.