LE PRINCE DE CE MONDE

Op papier ziet Le Prince de ce Monde er niet onaardig uit, dat mag gezegd worden. Pater Donato (gespeeld door Laurent Lucas, inderdaad, uit Calvaire) is een jonge geestelijke die in een religieuze impasse terecht is gekomen en naar het platteland verhuist om te kunnen bezinnen over zijn toekomst. Hij komt terecht in het piepkleine dorpje Sainte-Urulle, waar hij de plaatselijke priester aflost en de parochie opnieuw wil opbouwen. Helaas zit het dorpje niet te wachten op een gezant van de Here, en al snel raakt Donato in de clinch met een satanistische nymfomane, een machts- en vrouwengeile psychiater en de corrupte priester van de nabijgelegen gemeente.

Wat er hierna precies gebeurt, kunnen we helaas niet met zekerheid zeggen. Wel is duidelijk dat regisseur Manu Gomez de pedalen (en het scenario) ergens halverwege verschrikkelijk kwijtraakt. Het gros van zijn film dobbert stuurloos voor zich uit terwijl de personages de meest absurde dialogen uitspuwen, allerlei onbegrijpelijke satanistische rituelen uitvoeren en elkaar daarbij de wie-kan-er-het-engst-kijken-trofee proberen af te snoepen. Op Laurent Lucas na, komt dan ook niemand van de cast ongeschonden uit deze wanvertoning. Charmezangeres Lio is de meest ongeloofwaardige vamp ooit, Jean-Henri Compère en Jean-Claude Dreyfus schmieren erop los dat het een lieve lust is, en een van de meest hilarische scènes van de film komt zelfs de beruchte taartengooier Noël Godin even aanschuiven. Je houdt het niet voor mogelijk.

Het vreemdst van al is nog hoe Gómez en producent Gaetan Dedeken het voor elkaar hebben gekregen om geldschieters voor dit onding te vinden. Zelfs de Franstalige Gemeenschap heeft zijn duit in het zakje gedaan, blijkbaar in de waan dat ze hun geld zouden steken in een potentieel interessant exportproduct. Nog zo'n raadsel is hoe acteur Laurent Lucas in dit project verzeild is geraakt. De Fransman bouwde dankzij films als Harry, Un Ami Qui vous Veut Du Bien, Lemming en het eerder vermelde Calvaire al een indrukwekkende carrière op en hoefde zich echt niet te verlagen tot dit soort amateuristische troep. Blijkbaar hielden de producenten hem voor dat Le Prince de ce Monde opnieuw een bizarre cultklassieker zou worden die de filmfestivals zou gaan veroveren. Op één desastreuze vertoning tijdens het Brusselse Festival van de Fantastische Film na is er van dat voornemen nog niet veel in huis gekomen. Begrijpelijk ook. Gómez beloofde het publiek een “occult horrorfestijn, niet geschikt voor gelovige zieltjes”, maar het eindresultaat werd zelfs door de minst discriminerende genreliefhebbers op hoongelach onthaald.

Uiteindelijk doet Le Prince de ce Monde eerder denken aan de uitspattingen van enthousiaste videoamateurs als James Desert of Rob van Eyck dan aan een volwaardige speelfilm waar getalenteerde nieuwkomers vol overgave aan hebben gewerkt. Ook het - ongetwijfeld beperkte - budget is dit keer geen excuus. Sterker nog: weinig middelen dwingen creatieve filmmakers vaak tot de meest opzienbarende oplossingen. Maar dat had de crew van Le Prince de ce Monde blijkbaar nog nooit gehoord. Naast het kleurloze, fletse en ongeïnspireerde camerawerk zijn zelfs de meest eenvoudige speciale effecten om te gillen. Een ritueel geofferde baby lijkt sprekend op een plastic pop die net uit de speelgoedwinkel is gehaald, het bloed komt rechtstreeks uit de ketchupfles en de hilarische “magische spiegel” is overduidelijk een plasje water gefilmd vanuit een geforceerd perspectief. Zelfs de meest belabberde occulte Hollywoodthriller (en het zijn er nogal wat, van Exorcist II: The Heretic tot Stigmata) is bekijkbaarder dan het knip-en-plakwerkje dat regisseur Gómez voor speelfilm wil laten doorgaan.

Gezien op het 26ste Internationaal Festival van de Fantastische Film van Brussel.