CORDERO DE DIOS

Rond dat vraagstuk tekent cineaste Lucía Cedrón een kroniek af over omzien of vooruitkijken, over penitentie of vergiffenis. Daarvoor schuifelt ze via een subtiel kleurgebruik heen en weer tussen twee raafzwarte episodes uit de Argentijnse geschiedschrijving. Het verleden, tijdens de vuile oorlog onder dictator Videla, anno jaren ’70, baadt in een warm maar dreigend rood. Wat zich in het heden afspeelt, het hoogtepunt van de Argentijnse economische recessie in 2001, is in een waas van blauw ondergedompeld.

Het wordt meteen duidelijk dat Cedrón er nadrukkelijk niet voor opteert om een haarfijne doorsnede van de politieke achtergrond te brengen waartegen haar verhaal zich afspeelt. Die komt meestal maar in de marge aan bod, via nieuwsflashes op de radio of berichten in de krant. De cineaste focust eerder op de verschillende banden tussen haar karakters. Horizontale relaties, tussen man en vrouw, maar ook verticale, tussen moeder of vader en dochter. Op die manier spit ze geleidelijk aan naar de waarheid achter het familiegeheim, naar de reden van Teresa’s aversie jegens haar vader.

Uit hetzelfde uitgangspunt, over oude wonden die geslagen zijn, had de cineaste een verstillende studie over de verscheurende tweespalt tussen wrok en verzoening kunnen puren. Maar daarvoor snijdt ze teveel aan de oppervlakte. Ze dringt niet echt door tot de ziel van haar personages, waardoor het vanuit de bioscoopstoel soms ver zoeken is naar empathie. Nochtans kan Cedrón rekenen op voortreffelijke acteurs, zoals Mercedes Morán als de Teresa anno heden, en Malena Solda als de Teresa uit het verleden.

Dat de personages niet intens weten te raken, komt waarschijnlijk omdat Cedrón te veel hooi op haar vork heeft willen nemen. Via het verhaal van een ontvoering wil ze een verscheurend familiedrama brengen, dat op zijn beurt dan weer aan de politieke geschiedenis van een land vasthangt. Daarbij zijn te weinig keuzes gemaakt. Er wordt van alles een beetje geserveerd, maar van niets veel.

Bovendien, en ondanks die verschillende settings en verhaallijnen, gaat Cordero de Dios vooruit op het tempo van een kabbelend beekje. Hier en daar komt de film wel even in een stroomversnelling terecht, maar er is een schrijnend gebrek aan schwung, aan vooruitgang. Vooral dat aspect nekt de film, die op papier nochtans mooi oogt.