THE CHRONICLES OF NARNIA: PRINCE CASPIAN

In Narnia loopt het niet op rolletjes. Honderden jaren zijn voorbij gegaan sinds de heerschappij van de kinderen Pevensie en een nieuwe menselijke heerser, Miraz, is opgestaan en heeft de oorspronkelijke dierlijke bewoners van Narnia bijna uitgeroeid. Wanneer hij ook nog eens de kans schoon ziet om zijn zoon op de troon te krijgen in plaats van de rechtmatige troonopvolger, Caspian, bedenkt hij een moordcomplot op deze laatste. Caspian kan echter nog net ontsnappen en roept de familie Pevensie te hulp.

Lucy, Edmund, Peter en Susan proberen al sinds een jaar hun oorspronkelijke leven in Londen opnieuw op te nemen, maar de aanpassing verloopt moeilijk. Ze zijn dan ook dolgelukkig wanneer ze terug geroepen worden naar Narnia, maar al snel blijkt dat honderden jaren voorbij gegaan zijn sinds hun laatste bezoek, en dat Narnia een koninkrijk in verval is. Samen met Caspian beginnen ze aan een oorlog tegen koning Miraz over het heerschappij van Narnia, en aan de zoektocht naar de mysterieus verdwenen leeuw Aslan.

Het vorige deel van The Chronicles of Narnia was een goede jeugdfilm, met een fantasierijk verhaal, mooie geanimeerde dieren en prima actie. Regisseur Andrew Adamson slaagde erin om het boek van C.S. Lewis getrouw te verfilmen en een geloofwaardige wereld op het scherm te toveren, die ook prima bekijkbaar was voor mensen die niet vertrouwd waren met de boeken. Met Prince Caspian lijkt hij de pedalen echter een beetje kwijt geraakt te zijn.

Vanaf het begin is de donkere ondertoon van de film al duidelijk. Narnia is niet meer wat het geweest is, en het leven is voor alle inwoners moeilijk. Hierdoor verliest de film al onmiddellijk wat van zijn magische glans die in het eerste deel zo aanwezig was (al de lantaarnpaal in de sneeuw blijft een krachtig icoon). Ook lijkt ons het scenario van een veel lager niveau. Weg is de mooie Engelse taal van C.S. Lewis. Wat overblijft is een moderne vertaling ervan. Je kan deze film dan ook eerder zien als een eigentijdse interpretatie van het boek; niet als een verfilming ervan.

Normaal gezien hoort een tweede deel een hoger tempo te bezitten dan het origineel omdat de personages en de wereld niet meer geïntroduceerd hoeven te worden. Toch slaagt de regisseur hier niet in. Het tempo van het eerste uur is te laag en de verveling slaat dan ook snel toe. Het is pas na dat eerste uur dat het tempo wat de hoogte in gaat, maar net dan beginnen de clichés zich op te stapelen. De eindscènes lijken zo uit The Two Towers gestolen.

De digitale effecten, en dan vooral de pratende dieren, zijn dan weer wel van een zeldzaam goed niveau. Zelfs in close-up ziet alles er bijna net echt uit, en slagen de digitale acteurs erin om overtuigend over te komen. Het is jammer dat de menselijke acteurs hier niet altijd in slagen. De hoofdacteurs zijn natuurlijk een paar jaar ouder geworden, maar blijkbaar geldt voor hen niet wat voor goede wijn geldt. Vooral Caspian zelf, Ben Barnes, is een klein drama. Hij spreekt zijn zinnen op een gekunstelde manier uit, en komt op geen enkel moment koninklijk over. Ook Peter, die in het vorige deel nog overtuigend genoeg was om op koninklijke trekjes betrapt te worden, vervalt hier tot een zeurderige peuter. Edmund heeft in dit deel amper een rol van betekenis, wat jammer is in het licht van zijn prima prestatie in het vorige deel. Lichtpuntje is Lucy, die ondanks haar overduidelijke overacting toch nog wat speelse realiteit laat zien. Absoluut dieptepunt is de geforceerde, overbodige en compleet belachelijke liefdesrelatie tussen Caspian en Susan. De zwoel bedoelde blikken die beide personages naar elkaar moeten werpen, zijn hemeltergend en een blaam voor de personages die Lewis gecreëerd heeft.

Uiteindelijk is Prince Caspian niet geworden wat we ervan verwacht hadden. Na het veelbelovende eerste deel heeft Adamson alle opgebouwde krediet in één keer verspeeld. Toch is het derde deel: The Voyage of the Dawn Treader, al in pre-productie. We kunnen alleen maar hopen dat er wordt voortgegaan op het élan van het eerste deel, en dat de magische fantasie van Lewis opnieuw op overtuigende wijze op het grote scherm geprojecteerd mag worden. Aslan verdient beter dan dit.