IN BRUGES

Ken en Ray, twee Ierse huurmoordenaars, belanden ongewild in Brugge nadat bij één van hen (Colin Farrel) een klus dramatisch misliep. Terwijl die laatste op de versiertoer gaat bij een metanine dealende blondine, probeert de andere er vooral een cultureel uitstapje van te maken. Het enige waarin beide met wroeging kampende personages overeenkomen, is de wederzijdse nood aan schelden. Vooral in de (even absurde als hilarische) Pulp Fictionachtige dialogen kunnen ze dat botvieren.

Gevangen in de Brugse romantiek wordt het verhaaltje steeds maar vuiler. Dwergen, aan obesitas leidende Amerikanen, West-Vlaamse agenten en simpele poortwachters worden in hun hemd gezet, en zowel de ziel als het verleden van beide hoofdrolspelers blijken heel wat ruwer dan aanvankelijk. Wanneer één van beiden de opdracht krijgt zijn kompaan uit te schakelen, schakelt de film plots nog enkele versnellingen hoger.

Hoe sarcastisch en neerbuigend er in deze prent ook wordt gedaan over de hoofdstad van West-Vlaanderen, this shithole is prima gekozen voor het avontuur waarin de protagonisten terechtkomen. Brugge draagt een niet te overtreffen melancholie over zich en de even duistere als romantische historiek die het bezit, is duidelijk metaforisch voor het verschrikkelijke kwaad waaraan Ray (Farrel) zich bezondigd heeft.

De film blijft steeds verfrissend door de talrijke humoristische figurantenpassages. Onvergetelijk is onder meer de kaartjesverkoper van het Brugse belfort, die de kortzichtigheid in de Belgische bediendensector pijnlijk ontvouwt. Acteur van dienst is ene Rudy Blomme, eerder zowaar goed voor bijrollen in Verschoten & Zoon en Spoed. In zijn filmdebuut krijgt hij het niet met Jacques Vermeire, maar met Ralph Fiennes, de Capo van dienst, aan de stok. Van een carrièreboost gesproken.

Ook de prestaties van Jordan Prentice, die een getormenteerde en metanineverslaafde dwerg vertolkt, zijn dolkomisch. Dialogen over alkoven en wapens en platvloerse commentaar over Brugge doen natuurlijk wel heel erg Brits aan, terwijl de stijl van Guy Ritchie niet veraf lijkt. Maar die maakte met Lock, Stock and Two Smoking Barrels, Snatch en eigenlijk ook Revolver zowat driemaal dezelfde film. Daarin wist hij telkenmale enkel te bekoren door de uiterst groffe taal en de machocasts die hij wist te strikken.

In Bruges daarentegen wekt tonnen meer appreciatie op. Dat komt vooral omdat de film zichzelf niet altijd ernstig lijkt te nemen en je als kijker tegelijkertijd meer en meer sympathie krijgt voor de teneergeslagen Ray. Die tracht helemaal ten einde raad zijn geweten te zuiveren, mislukt keer op keer, en moet te rade bij zijn kompaan. Die draagt echter ook zodanig veel dramatiek in zich dat het geheel soms zelfs aandoenlijk en vertederend wordt. In Bruges is daarenboven grappiger en meer spitsvondig dan de langspelers van Guy Ritchie.

Farrel is in zijn sas en houdt er blijkbaar van om ongewone prenten als deze af te wisselen met kaskrakers als Miami Vice en bubblegum actieprenten als S.W.A.T. Hij oogt scherp en geniet zichtbaar van zijn vertolking, hoe chagrijnig hij zich ook uitlaat over Brugge. Of moést uitlaten van Martin McGonagh, die nog maar aan zijn debuutlangspeler toe is en blijkbaar niet toevallig een oscar kreeg voor zijn kortfilm Six Shooter. Hij schreef het script voor In Bruges helemaal in zijn uppie en had hierbij ook voortdurend de stad in gedachten. Ook de reisgenoot van Farrel, Brendan Gleeson, die McGonagh in Six Shooter mee aan de oscar hielp, acteert op hoog niveau. Het moet gezegd, geweten schoppend is In Bruges allerminst, up tempo en kwaliteitsvol filmplezier is het des te meer.