THEN SHE FOUND ME

April Epner (Helen Hunt) is 39 en heeft een vurige kinderwens, maar haar man Ben (Matthew Broderick) denkt hier anders over, en verlaat haar. Alsof dat nog niet erg genoeg is, overlijdt Aprils adoptiemoeder en beweert een bekende talkshowpresentatrice (Bette Midler) haar echte moeder te zijn. Natuurlijk heeft ze hier wat afleiding voor nodig, en die vindt ze bij Frank (Colin Firth), de vrijgezelle vader van één van haar leerlingen.

Helen Hunt is zowel regisseur, medescenariste als hoofdactrice in deze film, waardoor je kan aannemen dat dit voor haar een zeer persoonlijk verhaal is geworden. Toch vragen we ons af of ze zich niet beter op één van deze aspecten geconcentreerd had, want Then She Found Me is een allesbehalve evenwichtige film. Het grootste probleem is simpelweg het verhaal, dat vol zit met onrealistische wendingen. De scènes op zich zijn leuk geschreven met spitse dialogen en wrange humor, maar ze hangen niet aan elkaar.

Na de introductie van de personages tijdens het eerste half uur, is het meer dan een uur wachten voor er ook maar iets interessants gebeurt. We hebben natuurlijk zelf weinig affiniteit met een grote kinderwens en andere aanverwante zaken, maar dan nog zouden we ons goed genoeg moeten kunnen inleven in het leven van April, maar dat is jammer genoeg niet mogelijk door alle onrealistische gebeurtenissen.

Dat komt niet door de prestatie van de acteurs. De eeuwig meedraaiende Matthew Broderick als kindman is grappig en meelijwekkend, terwijl de altijd goede Colin Firth zo goed en zo kwaad mogelijk met het scenario worstelt om een realistische single father voor te stellen. Het is raar om de zeldzaam acterende Bette Midler als moeder te zien, maar net als de andere acteurs trekt ze prima haar plan. Ook de bij-acteurs zijn prima gekozen, zoals de archetypische jood Ben Shenkman als grote broer en Salman Rushdie als dokter.

Uiteindelijk heeft Then She Found Me het hart wel op de juiste plaats, maar het verhaal mist vaart en realiteitszin. Te weinig plot en een te grote nadruk op toevalligheden zorgen ervoor dat je niet genoeg kan meeleven met de personages, en dat is spijtig. Er zit veel guitigheid en plezier verborgen in het scenario, maar helaas komt dit niet tot uiting door de zwakte (en onervarenheid?) van de schrijfster/regiseusse. Hopelijk kan ze nog moeder worden van betere en evenwichtigere films.