HANCOCK

Een witte SUV scheurt over de snelweg, met in zijn kielzog het halve politiekorps van L.A. Onder het oog van de camera’s ontpopt zich een vuurgevecht waarin de inzittenden van de terreinwagen lader na lader leeg schieten op de aanstormende politiemannen. Grijnzend kijken de bendeleden toe hoe ze het pleit met gemak winnen. En dan plots: een schicht. Stukken asfalt en politieauto vliegen de toeschouwers om de oren. Is dit een vogel? Is dit een vliegtuig? Nee, het is Hancock, die met de subtiliteit van een kudde olifanten de auto van de schurken tot staan brengt. Na een gezellig onderonsje eindigt de auto bovenop een torenspits en Hancock in een bar waar hij zijn vierde fles brandy achterover giet.

Hancock (Will Smith) is een aan lager wal geraakte superheld die door zijn optreden meer schade veroorzaakt dan problemen oplost. Dit maakt hem allesbehalve geliefd bij het grote publiek. De tragiek van zijn bestaan (mensen redden en daarna uitgejouwd worden) heeft van hem een asociale eenzaat gemaakt, die troost zoekt in de drank. Tijdens een van zijn acties redt hij het leven van Ray Embrey (Jason Bateman), een PR-manager. Uit dankbaarheid stelt Ray voor om het imago van Hancock een beetje op te frissen. Aan de filmpjes te zien die op Youtube rondzwerven (en die in de trailer uitgebreid aan bod komen), zal Ray er een hele kluif aan hebben.

Met zo’n origineel uitgangpunt had regisseur Peter Berg (The Kingdom) alle troeven in handen om een bijzonder grappige superhelden parodie op het scherm te toveren. Helaas lijkt het erop dat achter de schermen er twee verschillende scenario’s op tafel lagen die zonder nadenken aan elkaar werden geplakt. Na een dik half uur slaat de stemming van het verhaal namelijk helemaal om. Het feel-good toontje van de eerste helft van de film vervaagt op het moment dat de slechterik wordt gepresenteerd. Elke superhelden fan weet dat de spanning staat of valt met de kwaliteit van de vijand (Batman vs the Joker: vuurwerk!, Batman vs Mr Freeze: een plasje gesmolten ijs). Hierin schiet de film zwaar tekort. De bad guys lijken eerder weggelopen uit Home Alone dan uit een comicbook van Marvel. Met het eerste deel van de film in het achterhoofd had dit voor hilarische momenten kunnen zorgen, alleen is de sfeer op het moment van de confrontatie al zodanig donker, dat ze alleen maar ongeloofwaardig overkomen.

Maar Hancock draait helemaal niet om de confrontatie tussen superheld en schurk, zullen sommigen argumenteren en daarin hebben ze gelijk. De vraag is waarom er dan niet geopteerd werd voor een aantal anonieme baddies om de kwetsbaarheid van Hancock aan te tonen. Waar gaat Hancock dan wel over? Eerlijk gezegd blijft dat een groot vraagteken. Ook het achtergrondverhaal kan de film niet redden. Alweer wordt er van een origineel uitgangspunt vertrokken, maar blijft het daarbij. Op het einde van de film zijn er heel aantal verhaallijnen die met haken en ogen aan elkaar blijken te hangen.

Op het vlak van acteerprestaties kunnen we iets positiever zijn. Will Smith zet vooral in het begin een overtuigende, bezopen superheld neer. De andere acteurs doen braafjes wat hen is opgedragen, zonder op te vallen in de positieve of de negatieve zin. Hetzelfde geldt voor de special effects de functioneel gebruikt worden, maar geen prijzen in de wacht zullen slepen.

Hancock is vooral het verhaal van twee potentiële hits (de parodie of het drama van de onbegrepen superheld) die vakkundig de nek worden omgedraaid door ze samen te gieten in één film. Het resultaat is een genietbaar eerste half uur een zwalpend vervolg. Als je op zoek bent naar een goede parodie, steek dan Airplane nog eens in de videorecorder; ben je meer te vinden voor de getormenteerde superheld, koop dan een kaartje voor The Incredible Hulk of wacht tot The Dark Knight in de zalen is.