Dat de concurrentie eerder zwak was, doet niets af aan de sterkte van de intelligente en prikkelende mozaïekfilm van Ruben Östlund. Van de andere competitiefilms onthouden we de knap opgebouwde en intens geacteerde Finse wraakfilm Black Ice en de melancholische Zwitserse tragikomedie Der Freund.
De andere competitiefilms waren minder overtuigend. De Russische films Everybody dies but me en Nirvana vielen op door hun zelfbewuste moderne vormgeving. Uit Das Herz ist ein dunkler Wald en Das Fremde in mir – twee Duitse films – onthouden we de indrukwekkende vertolkingen van Nina Hoss en Susanne Wolff. Zwaar geplaagde vrouwen: de eerste door het overspel van haar man, de tweede door een post-natale depressie. Knappe films, maar niet sterk genoeg om een bioscooprelease af te dwingen.
De sectie Revelaties - debuutfilms van Europese onafhankelijke regisseurs – viel tegen. Nouveau Monde en Road Spain zijn ronduit slechte films terwijl Correction niet te volgen is voor wie niet in Griekenland woont. Het Franse 57000 KM entre nous was wel amusant met zijn dwarse, foute humor en fantastische hoofdpersonage: een meisje van 14 dat hele dagen op haar slaapkamer chat met perverse volwassen mannen. De film piekt wanneer één van die vetzakken voor een etentje uitgenodigd wordt door haar ouders (die van niets weten natuurlijk). Ongenuanceerd en onevenwichtig, maar duivels grappig. De grote mond van de Duitse vrouw die in Nur ein Sommer koeien gaat melken in de Zwitserse Alpen was goed voor een paar ongecontroleerde lachbuien.
De openingsfilm Melodrama Habibi is een miskleun van jewelste, de Poolse slotfilm Tricks is dan weer wel een aanrader, net als het Spaanse La noche de girasoles. Aan de bezoekersaantallen en het enthousiasme van het publiek te oordelen heeft het Europese filmfestival een vaste plaats veroverd. 2008 was niet de sterkste editie. Net iets te veel films waren te serieus, pretentieus humorloos of simpelweg te lang. Volgend jaar beter.