SECRET SUNSHINE

Secret Sunshine (originele Koreaanse titel: Milyang) neemt nochtans een veelbelovende start. Shin-ae (Do-yeon Jeon) verhuist samen met haar zoontje Jun (Jeong-yeob Seon) van Seoul naar Miryang, de geboortestad van haar overleden man. Ze bouwt er een nieuw leven op, geeft er pianolessen aan kinderen, en ziet hoe Jun trekjes van zijn vader begint over te nemen. Hun geluk kan niet op, tot Jun op een dag wordt ontvoerd. De dader eist een grote som losgeld. Shin-ae laat de politie erbuiten, haalt haar spaarcentjes van de bank en laat het geld op de afgesproken plaats achter. Maar even later wordt Jun dood aangetroffen. Het begin van een nachtmerrie.

Naarmate Shin-ae haar zinnen verliest, verliest regisseur Chang-dong Lee (bekend van Peppermint Candy en het sterke Oasis, dat op het Filmfestival van Venetië in 2002 met vier prijzen ging lopen) ook meer en meer zijn greep op het verhaal. Wat begon als een strak geregisseerd drama ontaardt in een breed uitgesponnen religieuze retoriek met bijwijlen propagandistische trekjes. Shin-ae wordt – mede door toedoen van haar omgeving, de plaatselijke apothekeres op kop – meegezogen in een schier eindeloze tyfoon van tegenstellingen, hoop, waanzin, verlossing, vergiffenis, lust, radeloosheid en devotie. God wordt haar enige toevluchtsoord.

Maar de actrice lijkt eerder te buigen ónder dan ín haar – overigens loodzware – rol als getormenteerde moeder. Shin-ae’s innerlijke strijd is te steriel en te vrijblijvend. Bovendien sleept ze met de opdringerige Kim Jong-chan (de populaire acteur Gang-ho Song, bekend van Sympathy for Mr. Vengeance en The Host) een vervelend aanhangsel mee. De ambigue beschermengel klampt zich aan Shin-ae vast vanaf het moment dat ze met autopech Milyang binnenbolt, en laat haar geen moment meer los. Hij vergezelt haar tijdens alle uitstapjes en religieuze bijeenkomsten, en lijkt ook elke stemmingswisseling van zijn ‘naaste’ te registreren. Shin-ae verzwelgt in machteloosheid. Enkel haar verrijzenis als boodschapper voor de heiligheid van Gods naam is overtuigend, eerlijk en geloofwaardig.

Even is er nog ruimte voor nuance, maar die komt te laat. Na twee uur bittere cinema is de geest uit de fles. In de laatste 25 minuten wordt Do-yeon Jeons acteertalent helemaal platgewalst door zich herhalende patronen en emoties, en door de overbodige juxtapositie met de – nu verfoeilijke? – geloofsgemeenschap. De jury op het op een na jongste Filmfestival van Cannes zag het duidelijk anders en bekroonde Jeon zelfs met de Prijs voor Beste Actrice.

Ook de religieuze détente (God doet enkel aan symptoombestrijding maar heelt de wonden niet) schiet zijn doel voorbij, en kleeft als melodramatische schmink op een te rommelige verhaalstructuur. Het thema van schuld en boete wordt even aangekaart maar dan weer verwaarloosd. De losse eindjes worden niet aan elkaar geknoopt. Spijtig, want ook een oprechte film verdient een degelijke montage.

Secret Sunshine is een middelmatig drama met een gitzwarte kern, en vooral een ontgoocheling voor wie zich niet aangesproken voelt door een breed uitgesmeerde en in clichés verpakte ‘Blijde Boodschap’. Alle pogingen tot nuance en goede bedoelingen ten spijt.

Gezien op Cinema Novo 2008