THE STRANGERS

Onbehagen. Dat is het enige woord waarmee je The Strangers kunt omschrijven. En regisseur Bryan Bertino legt het er al vanaf de eerste seconde dik op. Na een wat opdringerig voorwoord, waarin een norse stem in ware Texas Chainsaw Massacre-stijl meedeelt dat “de gruwelijke gebeurtenissen gebaseerd zijn op waargebeurde feiten”, kiest Bertino er niet voor zijn personages meteen al voor te stellen. We krijgen eerst nog wat griezelige beelden te zien: bloedsporen op de muur, een bebloed mes op het aanrecht, kogelgaten in muren en deuren, en twee totaal geschokte jongetjes die deze gruwel ontdekken. Ze bellen in paniek naar de hulpdiensten om melding te maken van een misdaad. En pas daarna beginnen we stukje bij beetje te ontdekken hoe de vork in de steel zit.

Flashback naar de avond voordien. Kristen en James (Liv Tyler en Scott Speedman) zijn op weg terug van een trouwfeest en kunnen de nacht doorbrengen in het vakantiehuis van de vader van James. Helaas botert het niet meer zo tussen de twee, en wat een romantische nacht had moeten worden, lijkt af te stevenen op een pijnlijke breuk. Maar voordat het tweetal de kans krijgt elkaar allerlei lelijke dingen te verwijten, wordt er op de deur geklopt. Het lampje boven de voordeur doet het niet, maar in de duisternis kunnen Kristen en James toch het silhouet van een jong meisje ontwaren. “Is Tamara thuis?” vraagt ze. Maar geen van beiden kent iemand die zo heet. Vreemd. Zeker als het meisje even later opnieuw aanbelt en dezelfde vraag nog eens stelt. Iedereen die 's avonds wel eens alleen thuis is en plots een vreemde voor zijn deur ziet staan, weet hoe onwennig dit voelt. Maar het kan altijd erger. Als James even later namelijk weggaat om een boodschapje te doen, krijgt Kristen de schok van haar leven. Er wordt ineens van alle kanten op de deuren en ramen gebeukt. In paniek probeert Kristen zich te verstoppen, maar in het huis zijn er niet zo heel veel plaatsen om je te verbergen. Zelfs onder het bed, een plaats waar iedereen zich het veiligst voelt, past ze niet. Als de eerste schrik wat voorbij is, besluit Kristen in de keuken een sigaretje te roken. En dan pakt regisseur Bertino uit met een eerste virtuoos opgebouwde schok (die enkel de mensen die de trailer al hebben gezien voelen aankomen).

Want wat blijkt: Kristen en James zijn niet alleen in het huis en worden gestalkt door een aantal gestoorde psychopaten. Wat ze precies willen, is niet duidelijk, waarom ze net dit onschuldige tweetal viseren evenmin. Maar juist die onzekerheid geeft The Strangers zijn impact. Net als in Funny Games van Michael Haneke is het de willekeur en schijnbare achteloosheid van het geweld die nog het meest choqueert. Regisseur Bertino had bij het maken van The Strangers in het achterhoofd dat jaarlijks zo'n anderhalf miljoen Amerikanen het slachtoffer worden van geweld in hun eigen huis. En dat terwijl je eigen huis toch een plaats zou moeten zijn waar je je veilig kunt voelen. Die zekerheid wordt dit keer echter volledig weggenomen, en voor Kristen en James wordt hun huis een hel, een plaats die ze zo snel mogelijk moeten verlaten.

Maar in tegenstelling tot het eerder genoemde Funny Games wil Bertino zijn publiek niet enkel aan het denken zetten. Er moet natuurlijk ook gegriezeld worden. Zeker in het tweede deel van de film jaagt hij zijn publiek met zichtbaar plezier de stuipen op het lijf. Het spannendste moment is ongetwijfeld een variatie op de beroemde kleerkastscène uit Halloween (de Carpenter-versie) waarvan zelfs de meest doorgewinterde horrorfan toch even tegen het plafond zal plakken. Bertino kan ook rekenen op zijn hoofdrolspelers, en Liv Tyler en Scott Speedman bezondigen zich op geen enkel moment aan overacting en kunnen alle extreme emoties prima de baas. Wat sfeer en stijl betreft ligt The Strangers een beetje in de lijn van Vacancy of de Franse cultfilm Ils. Vooral de parallellen met deze laatste zijn opvallend. Kwatongen beweren zelfs dat Bertino leentjebuur is gaan spelen bij onze zuiderburen. Ondanks de overeenkomsten is The Strangers echter een film die perfect op zichzelf kan staan. En wat The Strangers onderscheidt van de recente hoos slappe, kindvriendelijke horror(remakes) is het feit dat Bertino nooit kiest voor de gemakkelijke oplossing. Sterker nog, hij kiest helemaal niet voor een oplossing. Hij klopt op de voordeur, maar zorgt ervoor dat hij er niet meer staat als je opendoet. En zeg nou zelf: wie wordt daar nu niet ongemakkelijk van?