LEATHERHEADS

Leatherheads speelt zich af tegen de begindagen van de sport american football. Een sport die in de jaren twintig meer weg had van rugby dan van de goed beschermde kolossen van tegenwoordig. Modder en leren helmpjes (vandaar de titel) waren de enige bescherming voor de heren. American football speelt een leuke bijrol, maar de werkelijke hoofdrol is weggelegd voor de romantiek.

Centraal staan Dodge Connelly (Clooney), een uitgebluste footballspeler en Lexie Littleton (Renée Zellweger), een enthousiaste journalist die met haar charme en doorzettingsvermogen de onderste steen boven wil halen. Ze heeft haar pijlen gericht op Carter Rutherford (John Krasinski), sterspeler en oorlogsheld. Rutherfords carrière blijkt toch niet zo heroïsch te zijn als men denkt, maar dat maakt Connelly niet uit zolang hij maar scoort voor zijn team.

Het is net alsof de geesten van Cary Grant en Katherine Hepburn zich meester hebben gemaakt van Clooney en Zellweger. Hun teksten spetteren van het scherm en eventuele vermoedens over een relatie in het echte leven tussen deze twee sterren worden er niet minder door. Ze zijn prima op elkaar ingespeeld. De toevoeging van Krasinski - bekend van de Amerikaanse The Office - geeft het humoristische gehalte van Leatherheads nog eens een extra boost.

Visueel is Leatherheads, net als Clooney’s eerdere uitspattingen als regisseur Confessions of a Dangerous Mind en Goodnight, and Good Luck, weer sterk geworteld in het verleden door de film onder te dompelen in een constante sepia-toon. De muziek is in handen van de bekwame Randy Newman (Toy Story). Dus daar kan men zich ook geen buil aan vallen.

Er valt uiteindelijk weinig concreets aan te merken op Leatherheads. De cast doet goed zijn best, de toon is goed en het resultaat is zo vriendelijk van aard dat je haast niet negatief durft te zijn over Leatherheads. Dit is een aardig alternatief wanneer je geen zin hebt in het zomergeweld van bijvoorbeeld Batman of de Hulk.