Het heeft nochtans een tijdje geduurd vooraleer de van oorsprong Australische acteur zijn carrière op het juiste spoor kreeg. Op de middelbare school kreeg hij de smaak voor acteren zo erg te pakken dat hij op zestienjarige leeftijd besloot om naar Sydney te trekken. Het grote succes liet - natuurlijk - op zich wachten; in de loop van de jaren negentig moest Ledger zich namelijk vooral tevreden stellen met rolletjes in low-budget films, televisiefilms en soaps. Zo was hij bijvoorbeeld eventjes te zien in Home and Away.
Eind jaren negentig besloot Ledger zijn geluk te proberen in Amerika. Gek genoeg was het een Australische regisseur die hem daar zijn eerste filmrol zou geven. Hij speelde namelijk de hoofdrol in Two Hands (1999) en kweet zich zo goed van zijn taak dat hij eindelijk werd opgemerkt en nog het zelfde jaar te zien was in 10 Things I Hate About You. Het grote publiek had meteen een nieuw tieneridool gevonden, de Amerikaanse filmpers daarentegen was verdeeld over zijn vertolking in de tienerfilm. Zo vonden sommigen dat hij zijn rol te somber speelde.
Ledger begon ondertussen zijn nieuwbakken imago beu te worden en ging op zoek naar ernstigere rollen. Zo speelde hij in The Patriot met Mel Gibson (2000) en A Knight’s Tale (2001); deze laatste film betekende meteen ook de grote doorbraak van Ledger. Hij had bewezen dat hij zowel dramatische als luchtigere rollen kon spelen en had nu een grotere keuze aan beschikbare rollen. Tot aan zijn dood zou Ledger afwisselend spelen in kaskrakers als in minder grote titels: The Four Feathers (2002), The Brothers Grimm (2003), Lords of Dogtown (2003), om maar een paar titels op te noemen.
Maar de rol die zowel het publiek als de critici met verstomming deed slaan was die van Ennis Del Mar in Brokeback Mountain. Verschillende jonge acteurs hadden deze rol aan zich voorbij laten gaan; homoseksualiteit is nog altijd een teer onderwerp in Hollywood en niemand raakt graag aan het imago van de stoere cowboy. Ledger zag echter een mogelijkheid om een totaal nieuw personage uit te proberen en om zijn imago nog wat meer op te poetsen. En met succes: hij vereenzelvigde zich met zijn rol en kreeg er zelfs een oscarnominatie mee te pakken. Daarna was hij te zien in I’m not There (2007), waarin hij – samen met een vijftal andere acteurs – een personage speelde dat gebaseerd was op Bob Dylan.
Tot dan toe had Ledger nog nooit de kans gehad om eens de slechterik te spelen. Dat veranderde toen hij de rol kreeg van The Joker in The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan. Ledger koos er voor om zich bewust te distantiëren van de zeer onderhoudende vertolking van Nicholson in Batman (1989). Hij was erop uit om de ultieme slechterik te creëren, een soort van psychopathische clown en ging hiervoor geen enkele moeite uit de weg. Terwijl de opnames nog maar net begonnen waren sprak iedereen op de set over zijn ijzingwekkende vertolking, maar dit zou helaas ook zijn sporen achterlaten. Ledger was zo in de huid gekropen van zijn personage dat hij er maar moeilijk afstand kon van nemen en dat begon door te wegen op zijn gezondheid. Wat begon met slaapproblemen, evolueerde op den duur naar meer psychische problemen, waarvoor hij medicatie nodig had. Een ongelukkige combinatie van pillen leidde op 22 januari van dit jaar zeer onverwacht tot de dood van Ledger.
Een ding is zeker: Heath Ledger was niet de beste acteur van zijn generatie, maar hij had wel het talent om één van de grootste te worden. Hij wou zich niet beperken tot gemakkelijke rollen of vertolkingen die hem bij het grote publiek geliefd maakten. Bovendien had hij net zijn eerste stappen als regisseur gezet, onder andere van videoclips. Hollywood is niet een ster, maar een veelbelovend talent kwijt.