YOU DON'T MESS WITH THE ZOHAN

Aan het roer van deze zoveelste Sandler-komedie staat Dennis Dugan, die kort geleden nog een klein succes boekte met Sandlers laatste film I Now Pronounce You Chuck & Larry. De man zag een zoveelste samenwerking kennelijk wel zitten waarop hij Sandlers co-geschreven scenario omtoverde tot speelfilm. Hielden de twee zich vorige keer nog een beetje in, dan laten ze nu alle teugels los en brengen ze een komedie op het scherm waar de seksmoppen en strontvervelende slapstickmomenten om de oren vliegen. Het idee – Sandler als een Borat met Rambo-trekken – was nochtans niet mis, maar de makers bewijzen tijdens de film vooral dat creativiteit niet iedereen gegund is.

Adam Sandler speelt Zohan Dvir (let op zijn Borat-accent!), een Israëlische supersoldaat die het eeuwige vechten meer dan moe is en iets anders in het leven wil gaan doen. De strijd tegen de Palestijnen verhindert hem echter zijn droom waar te maken, namelijk om in het beloofde land (het zou geen slapstickkomedie zijn als ze hiermee niet Amerika bedoelden) een kapperszaak te openen. Tijdens een ultiem duel met zijn ergste vijand The Phantom (John Turturro) veinst Zohan zijn dood zodat hij ongezien naar Amerika kan trekken om onder een nieuwe naam met schone lei te beginnen.

Onder de naam Scrappy Coco (enkel een Amerikaan die daarin trapt) begeeft de man zich in het Westerse leven waar zijn training als elitesoldaat hem van pas komt. Ironisch genoeg mag de man zijn droom waarmaken in de kapperszaak van een Palestijnse schoonheid waar hij al snel door zijn vreemde kniptechnieken de show steelt. Helaas blijven dromen nooit duren, want de Palestijnse chauffeur Salim herkent hem en besluit een wraakplan te verzinnen waarmee hij Zohans rustige leven goed zal verstoren.

De film gaat meer dan degelijk van start met een Jason Bourne meets The Matrix-achtige achtervolging waarin Sandler even een grijns op het gezicht weet te toveren (let op de pingpongwedstrijd!). Helaas glijdt het verhaal verder naar in een erg lauwe komedie vol misplaatste, ongrappige en uit de grond gerukte humor. Toegegeven, héél af en toe weet Sandler het publiek te verrassen met enkele gedurfde stukken, maar de opvoerde, stereotiepe sketches zorgen enkel voor bedenkelijke meningen. De melige intermezzo’s zijn elders al beter vertoond.

In de bijrollen komt een veel beter verdienende John Turturro langslopen die dringend eens naar de Coen-broers moet bellen. Het eeuwige non-talent Rob Schneider neemt als chauffeur Salim enkele racistische oneliners in de mond en de oogverblindende Emmanuelle Chriqui is de love-interest van dienst. Ze zetten karikaturale rollen neer die helaas verloren gaan in de humorloze situaties.

Het blijft spijtig dat een verhaal waar de ene vette, sarcastische onpolitiek correcte bak na de andere je kon overrompelen op niets is uitgedraaid. De ideeën bevatten zeker potentieel, maar de uitwerking is er niet. Het resultaat is dan ook niet meer dan een aardigheidje voor de Adam Sandler-liefhebber, en een domper voor de andere kijker.