UNE CHANSON DANS LA TETE

Het liedje waar de titel naar verwijst, zit al jaren gebeiteld in de hoofden van de drie hoofdpersonages. Bruno Caprice (Patrick Chesnais) is een aan lager wal geraakte charmezanger die in de jaren zeventig zijn enige bescheiden hitje scoorde. Om een of andere reden was de gladjanus veel populairder in Libanon dan in zijn eigen land. Tijdens een optreden in een club in Beiroet dertig jaar geleden zat Randa (Julia Kassar) zwijmelend op de eerste rij. Toen was ze een frisse, elegante jonge poes. Nu is ze de rotverwende echtgenote, zeg gerust het prestigeproject, van een steenrijke Libanese handelaar in koffieprut. Ze hoeft maar met de vingers te knippen en al haar wensen worden vervuld. Nadine (Pierrette Katrib), de jonge schoonheidsspecialiste die Rada’s teennagels verzorgt, linkt het liedje aan het vreselijke nieuws dat ze te horen kreeg toen ze nog een vlechtendragend ukje was.

De hit is een typisch niemendalletje over een mislukte relatie, stijl ik hou van jou, de zee is blauw, ik blijf je trouw, kom terug en gauw. Bruno Caprice hield aan zijn korte glorieperiode geld noch glorie over. Hij werkt nu als nachtreceptionist in een hotel. Hij is alleen, verslaafd aan pillen en eindeloos verzuurd. De muziek heeft hij volledig afgezworen.

Hij aarzelt wanneer de Libanese zakenman hem uitnodigt om te zingen op het verjaardagsfeest van diens vrouw. Wanneer hij beseft dat hij geen enkele deftige reden heeft om het aanbod af te slaan – het betaalt niet slecht en hij is er eens mee buiten - stapt hij in het vliegtuig richting Afrika. Une Chanson Dans la Tête heeft zijn beste momenten dan al gehad. De generiek is zeer amusant en inventief en er zit een zekere bluesy humor in de spontane reacties van de verbitterde ster die nooit een ster is geweest.

Het basisverhaal biedt legio mogelijkheden: er is de oudere man die begint aan zijn tweede jeugd en de jonge vrouw die haar leven in een andere plooi wil leggen. Libanon is een frisse, veelbelovende setting. Het is een mysterieus, kleurrijk en rommelig land waar nog niet veel films zijn gemaakt. Muziek is een universele taal. Alle elementen voor een knappe feel good movie zijn aanwezig maar de debuterende regisseur Hani Tamba wringt ze vakkundig de nek om en breekt met twee vingers in de neus het wereldrecord clichés- in-98 minuten.

Zijn personages deugen voor geen meter, dus werkt ook de humor en het – overigens volstrekt idiote en hypervoorspelbare - verhaaltje niet. Alleen al het uiterlijk van de personages verraadt het inspiratieloze karakter van de film. De zakenman is klein, rond en kalend. Zijn morsige assistent/bodyguard/chauffeur draagt op de markt gekochte hawaïhemden, hij kan zijn borsthaar vlechten, hij is omhangen met goudkleurige kettingen en heeft een immense snor. De vrouw van de zakenman is een bitcherige matrone, versierd als een kerstboom, geplamuurd met dikke lagen make-up. De schoonheidsspecialiste is een jonge, elegante, Oosterse bloem. Haar moeder leest de toekomst in koffiedik... Het zijn wandelende karikaturen zonder diepgang en ziel. Ze sukkelen van de ene doldwaze situatie in de andere want er moeten – zoals dat gaat in dergelijke komedies – tientallen fysieke en mentale obstakels uit de weg geruimd worden vooraleer Bruno Caprice zijn gitaar omgordt en zijn liedje zingt.

Het element dat de film zijn sérieux moet geven – het hedendaagse Libanon bekeken door westerse ogen – komt nooit tot ontplooiing omdat de vederlicht plot nergens op slaat. Hani Tamba houdt overduidelijk van zijn land. Hij benadert het op een licht-ironische toon maar in al zijn onhandigheid doet hij niets meer dan de stereotypen – corruptie, wetteloosheid, met wapens zwaaiende nozems, willekeurige ontvoeringen – bevestigen. En dat kan niet zijn bedoeling geweest zijn.

Zijn beeldvoering is functioneel. Dat wil zeggen: de personages staan binnen het kader. Meer ambitie toont Tamba niet. Het heil komt ook niet van de cast. Hoofdrolspeler Patrick Chesnais blijft dankzij zijn ervaring nog enigszins overeind, de anderen spelen houterig en geforceerd. De advocaat van de duivel oppert dan dat hen niet veel te verwijten valt. Het materiaal dat ze gekregen hebben, is inderdaad mager, maar dan nog flirten de vertolkingen met het niveau van het amateurtoneel.

Het liedje en de film zijn al lang vergeten als de lichten in de bioscoopzaal aanfloepen. Het verhaal is bagger en er is niet een acteur of actrice die je als filmliefhebber wil terugzien in een andere film. Van alle films die momenteel in de bioscopen draaien, staat Une Chanson dans la Tête op de allerlaatste plaats op het must-see-lijstje.