ESTOMAGOO - A GASTRONOMIC STORY

Net als in die andere films speelt ook Jorge in op de soms grauwe werkelijkheid van het leven in Brazilië, maar hij verpakt het als een fabeltje over culinair genot met macht, seks en eten als voornaamste ingrediënten. Hoewel het verhaal wat mager is, verlieten we de zaal verzadigd én met zin om te kokkerellen.

Estômago vertelt het verhaal van Raimundo Nonato, een ietwat simpele en naïeve dertiger die zijn geluk beproeft in de stad. Een antiheld van het zuiverste soort. Berooid gaat de man aan de slag in een snackbar en daar blijkt hij over aardig wat kooktalent te beschikken. Een gave die hem de kans biedt op een beter leven. Nonato wordt zelfs weggeplukt door een plaatselijke restaurateur waar hij verder zijn kookkunst leert verfijnen. Ondertussen verliest Raimundo zijn hart aan het hoertje Iria, een wulpse dame met een onverzadigbare drang naar lekker eten. Iets wat ze graag in natura terugbetaald.

Op dit moment heeft regisseur Marcos Jorge je al een paar keer geconfronteerd met flash-forwards naar het gevangenisleven van Nonato. Hoe hij daar belandt, wordt vrij snel duidelijk. Daarvoor is dit verhaal te voorspelbaar. Toch bezit dit vehikel de nodige spankracht om te blijven boeien, vooral dankzij al die culinaire romantiek. De openingsmonoloog over gorgonzola dompelt je meteen onder in de sfeer, waarin ook de rest van deze film in baadt. Al die succulente keukentips gaven ons zowaar zin om ons keukenfornuis opnieuw te ontdekken.

Een andere reden voor die spankracht is het hoofdpersonage Raimundo Nonato, een vertolking van João Miguel. De antiheld roept meteen een vlaag van sympathie op. Wanneer de man dankzij zijn kookkunsten de sociale ladder opklimt, gunnen we het hem van harte. Een gave die in deze prent overigens met veel mooie retoriek wordt omschreven. Zelfs wanneer hij in een overbevolkte en smerige Braziliaanse cel belandt, wint hij al snel het vertrouwen van zijn medegevangen met enkele simpele, maar verrukkelijke suggesties. Dit laat Raimundo toe op te klimmen in de rangorde van de gevangenis. Wanneer Nonato op een bepaald moment dan ook begint te beseffen welke macht hij kan verwerven met zijn culinaire vermogens, hopen we voor hem dat het lukt. Kortom, een fraaie vertolking van João Miguel.

Van de andere personages verdient de prostituee Iria nog een kleine vermelding. Deze vraatzuchtige dame van lichte zeden belichaamt perfect wat voor genot lekker eten kan zijn. Maar voorlopig betalen wij liever onze restaurantbezoeken met harde valuta.

Om in de sfeer van de film te blijven, kunnen we Estomago het best omschrijven als een smakelijke hap, een leuke amuse-gueule om de echte filmklassiekers over eten te ontdekken. Maar naast de nodige culinaire wijsheid schetst deze prent ook een minder fraai beeld van het Braziliaanse samenleving. Vaak nog met een bepaalde hiërarchie, waarin het verwerven van macht van essentieel belang is. Rauwe elementen die vaak met een komische kwinkslag in dit verhaal worden verwerkt, maar die daarom niet aan authenticiteit inboeten.

Estomago is een hedendaags sprookje met een donker randje, eentje dat voldoende vertier biedt voor een leuke filmavond. Zeker voor diegenen die op zoek zijn naar wat nieuwe inspiratie voor hun gerechten.