MIRRORS

Na een ongeluk waarin zijn partner om het leven is gekomen, wordt Ben Carson (Kiefer Sutherland) ertoe gedwongen om zijn baan als politieagent op te geven. Al snel wordt hij ingehuurd om als nachtwaker in het uitgebrande en verlaten Mayflower-winkelcentrum in New York te gaan werken. Na verschillende schrikwekkende momenten in het donkere en angstaanjagende gebouw, ontdekt Ben echter dat er iets niet pluis is. Wanneer hij tot het besef komt dat de spiegels gruwelijke en bloedige geheimen verbergen, probeert Ben zijn familie voor het ultieme kwaad te behoeden. Helaas heeft zijn vrouw Amy (Paula Patton), die sinds het ongeluk alleen is gaan wonen met de kinderen, moeite om Bens ‘wilde verhalen’ te geloven. De gevolgen zijn navenant...

De originele film van Sung-ho Kim was helemaal geen hoogvlieger in het J-horrorgenre, waardoor zich een unieke kans aandiende om met een remake het origineel te overstijgen. En wie anders dan Alexandre Aja, met zijn compromisloze en bloeddoorlopen aanpak, had dit beter kunnen doen? Het hoeft inderdaad niet te verbazen dat menig horrorfan reikhalzend uitkeek naar ‘s mans tweede Amerikaanse productie.

Toch is Mirrors maar een enorm mager beestje geworden. Niet alleen voelt het allemaal héél gewoon en middelmatig aan, bovendien komt de film erg moeilijk op gang. Waar zowel Haute Tension als de remake van The Hills Have Eyes nagelbijtend spannend waren, komt Aja met zijn nieuwste project niet verder dan het in beeld brengen van dreigende schaduwen en sfeerrijke sets. Het einde buiten beschouwing gelaten, durft het scenario – neergepend door Aja en zijn vaste ‘partner in crime’ Grégory Levasseur – nergens uit de band springen: alle genreclichés passeren de revue. De film valt bovendien in herhaling. Het woord ‘voorspelbaar’ is zeker niet van de lucht.

Voor Mirrors had Aja nochtans een interessante cast ter beschikking, met op kop Kiefer Sutherland (met echo’s van Jack Bauer) als de aan lager wal geraakte agent/nachtwaker Ben Carson. De man beschikt sinds zijn beginjaren over een ontegensprekelijk charisma, en ook in Mirrors trekt Sutherland alle aandacht naar zich toe. Helaas is die aandacht niet altijd even positief. Naarmate de film vordert neemt Ben Carson steeds meer trekjes aan van zijn 24-personage Jack Bauer. Sutherland is dan wel een prima acteur, net als in The Sentinel uit 2006 wordt ook in Mirrors opnieuw duidelijk dat de man niet erg veel variatie aan de dag kan leggen. Paula Patton is op haar beurt een lust voor het oog en levert degelijk werk af. Amy Smart en de alomtegenwoordige Jason Flemyng proberen dan weer het beste uit hun ondankbare rollen te halen. Maar de acteerprestaties van Cameron Boyce, in de rol van Bens zoon, zijn werkelijk tenenkrommend. Vooral naar het einde toe slaagt deze snotneus erin om enkele sleutelscènes te verknallen.

Op het gebied van bloederigheid en andere gore valt er in Mirrors gelukkig wel wat te beleven. Niet alleen komen diverse personages op extreem bloederige wijze aan hun eind (met een scène die gerust zou kunnen meedingen naar de prijs voor meest spectaculaire moordsequentie aller tijden), bovendien zijn de speciale effecten en de make-up van een erg goede kwaliteit. Daarnaast kan Mirrors terugvallen op een fraaie en indrukwekkende productie-design, vloeiend camerawerk en de erg sfeervolle soundtrack van Javier Navarrete (Pan’s Labyrinth). Als tussendoortje is Mirrors best genietbaar, maar in vergelijking met Aja’s topfilms uit het verleden is deze remake teleurstellend middelmatig. We kunnen dan ook enkel concluderen dat Aja heeft geschoten en gemist. Laten we hopen dat de talentvolle cineast met zijn volgende project, een 3D- remake van Joe Dante’s (Gremlins) klassieker Piranha uit 1978, het horrorwereldje weer op zijn grondvesten kan doen daveren.