Het verhaal begint op het moment dat Tatcher begin jaren tachtig aan de macht komt in England. Ze verklaart onmiddellijk de oorlog aan het Ira. Deze organisatie vocht al jaren tegen de Britse bezetting. Het Ira reageert op deze straffe uitspraken met een nieuwe golf van aanslagen. Eén van die acties wordt uitgevoerd door Gerard en Frank die beide fervente aanhangers zijn van het Ira. Het Britse leger arresteert hen na een grote klopjacht. De twee mannen komen in de gevangenis terecht, waar ze als criminelen behandeld worden. Wannneer de Engelse regering weigert om de leden van het Ira het statuut van politiek gevangene toe te kennen, gaan ze in spontane hongerstaking.
Voor de moeder van Frank, Annie, is dit alles geen verrassing. Net zoals haar zoon is zij akkoord met de werkwijze en doelstellingen van het Ira. Voor Annie is het Iers-Britse conflict een oorlog met alle risico's die eraan verbonden zijn. Voor de familie, en vooral voor de moeder, van Gerard betekent het een brutale ommekeer in hun schijnbaar rustige leven. Zijn moeder, Kathleen, was altijd een overtuigde pacifiste. Deze plichtsbewuste vrouw trachtte neutraal te blijven in deze oorlog. Ze is diep teleurgesteld in het feit dat haar eigen zoon er zulke radicale ideeën op nahoud.
Op dat ogenblik krijgt in de film het menselijk gedeelte van deze toestand de voorrang op het politieke luik van het gebeuren. Op een subtiele manier wordt de verandering geschetst in de relatie tussen de moeder van Gerard en Frank. Hun onuitgesproken vijandigheid, omwille van totaal verschillende opinies, tegenover elkaar verdwijnt. Vriendschap komt in de plaats van wederzijds onbegrip.
Maar de toestand in de gevangenis wordt met de dag complexer. De voortdurende hongerstaking begint zijn slachtoffers te eisen. Zowel Kathleen als Annie staan voor een moeilijke keuze. Zullen zij de principes van hun kinderen respecteren of willen zij het leven van hun zonen redden? Dit is de echte kernvraag die telkens terugkomt in Some Mother's Son van debutant regisseur Terry George. Hij levert samen met de producenten Jim Sheridan (regie In The Name Of The Father), Arthur Lappin (producent voor alle films van Sheridan) en Edward Burke een ijzersterk emotioneel drama af dat niemand onberoerd laat. Op het 23e Internationaal Filmfestival van Vlaanderen - Gent kreeg deze film de Nescafe publieksprijs. Some Mother's Son is een evenwichtige film geworden. Op een prachtige en aangrijpende manier wordt de universele bezorgdheid van moeders om hun kinderen in beeld gebracht. Het politieke aspect vormt niet het belangrijkste verhaalonderdeel. De makers wilden blijkbaar vermijden dat hun film te onpersoonlijk zou overkomen.
Deze film wordt voor een groot deel gedragen door het pure acteertalent van de twee vrouwelijke hoofdvertolksters Helen Mirren (Kathleen) en Fionnula Flanagan (Annie). Beide actrices spelen niet, maar zijn de vrouwen die op een bepaald moment in hun leven voor een geweldig dilemma staan. De film wordt trouwens vertelt vanuit een sterk vrouwelijke invalshoek.
Dit documentair drama is eveneens een aaneenschakeling van beschuldigingen aan het adres van het toenmalige Tacher-regime. Door haar compromisloze optreden dwong zij het Ira tot brutale acties. Tatcher koos voor oorlog en nooit voor overleg. Toch kan Some Mother's Son niet origineel genoemd worden in het formuleren van kritiek op de Britse politiek van de jaren tachtig. Films als Hidden Agenda en het meer recentere Nothing Personal gingen ook over de gevolgen de van rampzalige bestuurspolitiek van de Engelsen in Noord-Ierland in het vorige decenium. Het bedenken van een excuus om Som Mother's Son niet te gaan bekijken is onmogelijk. Dit wordt één van de topfilms van het najaar van 1996.