EAGLE EYE

Echt origineel kan je Caruso’s invalshoeken niet noemen. Disturbia knipoogde zo opvallend naar Alfred Hitchcocks Rear Window dat Dreamworks een proces aan de broek kreeg wegens plagiaat. Als Hitch’ nazaten dat zaakje winnen, ziet het er voor Eagle Eye niet al te best uit. Caruso’s nieuwe high tech prent is een lompe gauwdief zonder talent die grabbelt uit North by Northwest, 2001: A Space Odyssey, Enemy of the State en nog een handjevol andere films over cyberterrorisme, veiligheid en duistere overheidsgeheimen.

Vreemd dat Steven Spielberg als sinds de jaren tachtig loopt te broeden op een film die de gevaren van de moderne maatschappij blootlegt. Anno 2008 is het betoog uit de film nog nauwelijks verfrissend of origineel te noemen: in zijn eindeloze zoektocht naar vrijheid en veiligheid heeft de mens zich zo diep ingegraven in beveiligingstechnieken dat het doel de middelen niet meer lijkt te heiligen.

Dat is allemaal niet de grootste zorg van Jerry Shaw (Shia LaBeouf) een sympathieke peer die de eindjes aan elkaar probeert te knopen met een rotjob bij een kopieerwinkel in Chicago. Slecht nieuws en goed nieuws slingeren hem in een avontuur zonder weerga. Zijn tweelingbroer, een slimme en beroemde militair, is overleden, en er staat plotseling een gigantisch geldbedrag op zijn rekening.

Helaas dwingt de van de pot gerukte plot hem ook om te vluchten richting Washington. Onderweg maakt hij kennis met de alleenstaande moeder Rachel Holloman (Michelle Monaghan). Als ze wil dat haar schattebout van een zoon blijft leven, moet ze telefonisch instructies opvolgen. Jerry heeft eenzelfde probleem: als hij niet doet wat een vrouwelijke telefoonstem zegt, dan zal hem spionage op het hoogste niveau in de schoenen geschoven worden.

Zo begint voor Jerry en Rachel een race tegen de klok die eigenlijk te gek is voor woorden. De twee mensen van vlees en bloed moeten rennen, springen, vallen, duiken, vliegen, opstaan en weer doorgaan en doen dat met de allure van een Stallone of Schwarzenegger in hun topjaren. Voor D.J. Caruso is geen situatie te dol of hij laat er Jerry en Rachel in belanden. Hoogtepunt is een spectaculaire achtervolgingscène aan het begin van de film en een actiespektakel in een tunnel die Die Hard 4.0 naar de kroon steekt.

Wie uit is op het betere kunst- en vliegwerk komt met Eagle Eye uitstekend aan zijn trekken. Caruso is een onvermoeibare spurtbom die de honderd meter brokstukken maken zonder ademnood rekt tot een halve marathon. Hij stokt nooit en dartelt onvermoeibaar verder. Helaas situeren de problemen van Eagle Eye zich op andere vlakken. De interessante openingsbeelden in en rond het Pentagon betreffende de aanslag op een Arabische terrorist worden later in het verhaal weer opgenomen, maar de relevantie ervan blijkt belachelijk en pathetisch.

Later we, zonder alles te verklappen, het erop houden dat de intrede van een hypermodern zusje van HAL 9000 uit 2001: A Space Odyssey niet het meest geloofwaardige element uit de film is. Gelukkig blijft Caruso zijn hele prent lang lekker consequent in het opstapelen van de grootste onzin. De energie die hij daarbij aan de dag legt, maakt de snelle en snedige scènes toch weer leuk en het bekijken waard.

Tien of vijftien jaar geleden had Harisson Ford nog wel eens de kuiten gesmeerd om door een hyperkinetische film als Eagle Eye te hollen, maar in de 21ste eeuw hebben we daar jonge, energieke honden als Shia LaBeouf voor. Disturbia, Transformers, Indiana Jones en nu Eagle Eye: het rijtje films dat hij de laatste jaren aan zijn resumé heeft toegevoegd, ogen commercieel indrukwekkend. Met zijn hip baardje is hij in Eagle Eye opnieuw perfect gecast als sympathieke stumperd die ook niet goed weet wat hem nu weer allemaal overkomt. De agent die de hele film gretig oneliners mag debiteren terwijl hij achter LaBeoufs ego aanholt, is een sterkere acteur dan zijn rol doet vermoeden: Billy Bob Thornton.

Echt veel meer dan puppets on a string zijn de acteurs in Eagle Eye niet. Ze zitten gevangen in de klauwen van een triomfalistische Überrobot die alles bestuurt. Enkel wie de film al gezien heeft, snapt de dubbelzinnigheid van de vorige zin. Voor de anderen: we bedoelen in de handen van een megalomane beelden- en actiefetisjist die stiekem jaloers moet zijn op Michael Bay. Of zou Steven Spielberg het ook zover krijgen dat Caruso de nieuwe robottenfilm mag regisseren?