LOFT

Al van bij de openingssequenties word je bij het nekvel gegrepen. In een loft waar de vijf getrouwde protagonisten hun scharrels en minnaressen naartoe nemen wordt het lijk van een jonge vrouw gevonden. Omdat alleen de vijf vrienden over een sleutel beschikken, is één van hen waarschijnlijk de moordenaar. Hun vriendschap wordt ernstig op de proef gesteld omdat niet iedereen zich aan de afspraken heeft gehouden. Geen van hen weet wie de vrouw is, waar ze vandaan komt en hoe ze in de loft terecht is gekomen.

Aan de hand van flashbacks ontstaat een geniaal scenario waarin het mysterie uit elkaar wordt gerafeld. Het tempo ligt verschroeiend hoog. Qua complexiteit doet het geheel denken aan The Usual Suspects, het briljante meesterwerk van Bryan Singer. Net als Singer slaagt Van Looy erin het geheel helder en spannend te vertellen.

Woestijnvis nam niet al te veel risico’s wat de cast betreft. Gène Bervoets, Jan Decleir, Koen De Bouw, Filip Peeters,… Het blijft blijkbaar moeilijk om in het Vlaamse acteursgelid voor verfrissing te zorgen. Iedereen werd echter uitstekend getypecast en de overige protagonisten zijn uitermate talentvol. Matthias Schoenaerts, Bruno Vanden Broecke en Veerle Baetens acteren de gevestigde waarden zelfs stiekem van het scherm.

Ondergetekende moet u bekennen geen enkele aflevering van Sara langer dan een zappassage te hebben kunnen volhouden. En de verkiezing van Veerle Baetens tot tv-persoonlijkheid van het jaar wees vooral op een VTM minnende jury, zo leek. In Loft speelt Baetens echter de sterren uit de hemel. Naar verluidt was ze ook naast de set onweerstaanbaar voor cast en crew. In Loft doet ze zelfs denken aan Zhang Ziyi in 2046 of Nathalie Portman in Closer. Een tragisch maar ongelooflijk verleidelijk personage.

Erik Van Looy steekt zijn liefde voor de Aziatische kleurenpaletten van Wong Kar Wai niet onder stoelen of banken. Integendeel, voor de opnames keek hij met de gehele crew naar al zijn werk. Ook ongeveer elke prent van Brian De Palma, Adrian Lyne en Michael Mann werd uitvoerig bekeken. Vooral Van Looy’s voorliefde voor die laatste spat van het scherm. Decors zijn stijlvol, kleurenfilters vaak donker en personages zitten van begin tot eind strak in het pak. Bovendien worden ook in Loft verschillen tussen goed en kwaad weggevaagd, duidelijk ook een dada van Mann. Als kijker krijg je sympathie voor de bedriegende huisvaders en hun duistere gedachten en trekjes.

Loft doet ook wat aan Oldboy denken. Een instant klassieker die ook vol zit met bedrog, frustratie en wankele liefde. De Hitchcockiaanse visuele spelletjes passen ook daar in een scenario dat de kijker voortdurend op het verkeerde been zet. Vaak onderneemt de plot wel erg bizarre schijnbewegingen, vooral naar het einde toe. Maar dat maakt Loft net amusant en is uiteraard te linken aan het fantasierijke brein van Bart De Pauw. Die moest zijn oorspronkelijke scenario trouwens herschrijven van 180 tot 117 pagina’s om het resultaat in een film van twee en niet van drie uur te kunnen gieten. Die correctie is te merken aan de razende vaart in Loft en dus ook aan het onafgebroken kronkelende verhaal.

Iedereen ziet er ongelooflijk aantrekkelijk uit en in combinatie met de talrijke designdecors en het lichtjes weergaloze scenario word je als kijker van begin tot eind bekoord. Het ritme in Loft is Hollywoodiaans, de beeldtaal evenzeer. De kwaliteit is vintage Woestijnvis: uitstekend.