DEATH RACE

In de jaren zeventig was de wereld even geschokt door de film Death Race 2000. Het apocalyptisch concept hield een dodelijke race in waar de bestuurders punten konden verzamelen door onschuldige voorbijgangers (kinderen hadden een hoge bonuswaarde) tegen de motorkap te kleven. Anno 2008 is de goede smaak er kennelijk toch wat op vooruit gegaan want de onschuldige zielen blijven ditmaal gespaard. Regisseur Paul W.S. Anderson koos voor sensatie en plaatste de knetterende actie voorop. Een goede zet, zo blijkt.

We schrijven het jaar 2012. De economische crisis eist een hoge tol, wat de film meteen ook brandend actueel maakt. De mensen willen sensatie en krijgen dat onder de vorm van een ‘Death Race’, een dodelijke wedstrijd onder gevangenen die zo een sprankje hoop op vrijheid kunnen vrijwaren terwijl de bewakers hun zakken vullen dankzij de kijkcijfers.

Het publiek raakt echter verveeld en wil meer. Dat beseft ook gevangenisdirectrice Hennessey (Joan Allen) die besluit om voormalig Nascar-Racer Jensen Ames (Jason Statham met adrenalineblik) in haar gevangenis op te nemen. De man wordt onterecht beschuldigd van moord op zijn vrouw en wordt maar weinig keuze gelaten. Hij moét meedoen aan de race. Zijn taak: de geest van meester-racer en publiekstrekker ‘Frankenstein’ staande houden, want de brave mensen mogen niets van diens dood afweten. Zijn beloning: lonkende vrijheid na een overwinning. Maar kan die goeie ouwe Jensen wel iemand echt vertrouwen?

Het antwoord is even eenvoudig als de rest van de film. Paul W.S. Anderson staat niet meteen bekend voor zijn meesterwerken (Mortal Kombat, Soldier, Resident Evil), maar menig actieliefhebber zal toch moeten toegeven dat er steeds schuldig genot aanwezig is in de hersenloze en bombastische actiesequenties. Anderson weet hoe hij de actieliefhebber moet charmeren en Death Race ontpopt zich tot één van zijn betere actiefilms.

De kijker wordt van de ene actiescène in de andere geslingerd en de dialogen tussendoor dienen louter ter ontspanning. De actie mag er zijn, het tempo ligt bijzonder hoog en de races zorgen voor duizelingwekkend entertainment. De ongeloofwaardigheden neem je er graag bij. Let bijvoorbeeld eens op de kogelgaten die in de volgende race miraculeus terug verdwijnen.

De cast staat lekker stereotiep te acteren. Zo laat Jason Staham zijn blik voor zich spreken en zijn spierballen het werk doen; speelt Joan Allen een meedogenloze, ijskoude bitch en komt de onbekende, maar oogverblindende Natalie Martinez het scherm stelen. In de bijrollen heeft de schitterende Ian McShane (van de voortreffelijke HBO-serie Deadwood) een aangenaam optreden (let op zijn oneliners!) en mag Tyrese Gibson ook even zijn racekunsten tonen.

Toch blijft Death Race niet altijd even entertainend. De aankondiging van de racers lijkt zo weggeplukt uit een tweederangs computerspel, er mocht ook wel iets meer diepgang (als daar al sprake van is) worden blootgelegd en je kan niet bepaald zeggen dat de logica altijd aanwezig is. Ook de feministen zullen wel enkele malen hun wenkbrauwen fronsen. Niet dat de actiefanaten daar wakker van zullen liggen: actie, vrouwen en een opzwepende soundtrack. Ze weten waarheen.