De uitvoering, zoals steeds in de bekwame handen van Dirk Brossé en zijn Vlaams Radio Orkest (of Brussels Philharmonic), liet geen fouten toe en het geheel werd – toegegeven – soms wat knullig aan elkaar gepraat door vaste Filmfestivalpresentatoren Fien Sabbe en Peter Van Camp. Vooral Van Camp, die zelf de bindteksten had gepend, slaagde erin om zelfs met een papiertje bij de hand, enkele versprekingen in de mond te nemen en inhoudelijk waren het vooral de “cheesy” woordspelingen die soms licht irriteerden.
Maar het ging natuurlijk allemaal om de muziek. Met de zegen van John Williams vanuit L.A. (of zo werd ons toch verteld) gingen de strijkers, blazers, percussionisten, koren en ga zo maar door enthousiast aan de slag. Het repertoire kleurde weinig buiten de lijntjes en beperkte zich tot de meest bekende thema’s uit Williams’ rijke carrière (vooral de films van Steven Spielberg kwamen aan bod). Het blijft dromen om ooit eens enkele van zijn fantastische actiecomposities “live” te horen (zoals de legendarische “Truck Chase” uit Raiders of the Lost Ark). In plaats daarvan moesten we het met de overbekende hoofdthema’s doen die de meeste luisteraars nog dagenlang zullen naneuriën. Dat is eerder een observatie dan kritiek maar we kunnen het toch niet nalaten om dit even te vermelden. Wie echt wil graven in de muziek van Williams zal hier niet zijn gading hebben gevonden. Wat we wel te horen kregen was natuurlijk beter dan knap.
De relatief rustige, feeërieke start met Hook werd algauw opgevolgd door het misschien minder bekende maar in ontelbare trailers en Oscarcompilaties gebruikte Far and Away, de nostalgische klarinet van Eddy Vanoosthuyse uit The Terminal en de Oosterse melodieën uit Memoirs of a Geisha. Daarna was het alle remmen los met het prachtige Close Encounters of the Third Kind (wel goed dat ze de bijna horrorfilmachtige muziek uit de ontvoeringscène in het stuk een plaats lieten krijgen), de heerlijk bombastische mars uit 1941 en het ontroerend mooie, door een vioolsolo van Henry Raudales gedragen thema uit Schindler’s List.
Een van de hoogtepunten was ongetwijfeld Jaws; het bewees nog maar eens hoe bedrieglijk eenvoudig die fantastische muziek is. Zelfs in een warme zaal, omringd door gelijkgezinden kregen we er prompt koude rillingen van. E.T. en Indiana Jones volgden, The Patriot liet horen dat de score in dit geval beter is dan de film en “Hymn to the Fallen” uit Saving Private Ryan liet ons meteen beseffen dat het alweer veel te lang geleden is dat we nog eens naar die film keken. Het Harry Potter-thema kwam, zag en overwon en werd opgevolgd door twee minder bekende thema’s uit het Potter-universum; “The Knight Bus” (waarmee zelfs een oude rot als Williams bewijst dat hij het speelse, de jazz en de improvisatie nog altijd in de vingers heeft) en “Double Trouble”; waarbij de koren al even alles uit de kast mochten halen. “Somewhere in my Memory” transporteerde ons terug naar onze prille jeugd; toen Home Alone hét bioscoopevenement voor de eindejaarsdagen was en met “Dry your Tears, Africa” was er ook aandacht voor een minder succesvolle maar desondanks intrigerende Spielberg-prent: Amistad.
Afsluiten deden ze met een Star Wars-suite. Het Main Theme gaf het startsein en daarna volgden “Battle of the Heroes” uit Revenge of the Sith, “Across the Stars” uit Attack of the Clones en het zinderende “Dual of the Fates” uit The Phanton Menace” elkaar in sneltempo op. De drie koren; Het Vlaams Radio Koor, Musa Horti en het Kinderkoor van de Vlaamse Opera, gingen voluit en leverden een ijzersterke finale. Als bisnummer – en we zullen maar niet te veel schrijven over Van Camps “spontane” aankondiging – sloten Brossé en de zijnen af met het “Empire-theme”; beter bekend als de legendarische Darth Vader-melodie. Het was een mooie epiloog van een zeer geslaagde eerste filmfestivalconcert (de bijna drie uur durende vertoning - weliswaar met pauze - vloog voorbij) en we kijken nu al uit naar wat deze 35ste editie ons op muzikaal vlak nog zal brengen.