QUANTUM OF SOLACE

Wie, ter voorbereiding van Quantum of Solace - officieel de 22ste Bond-film - nog een keertje Casino Royale in de dvd-speler schuift, doet zichzelf een groot plezier en toch ook weer niet. Het grote voordeel is dat het verhaal van Casino Royale maar best fris in je hoofd zit, want Quantum of Solace is een rechtstreeks vervolg op de vorige film. Het verhaal pikt letterlijk maar een uurtje na de gebeurtenissen uit Casino Royale op. Helaas heeft een hernieuwde visie van Casino Royale dus ook een gigantisch nadeel: het maakt Quantum of Solace er, door de contrastwerking, alleen maar minder goed op.

Casino Royale katapulteerde Bond in een nieuwe eeuw. De stoere, hoekige Daniel Craig vervaagde al in de proloog de herinnering aan Pierce Brosnan. Op het einde van de film ontdekte hij hoe de liefde van zijn leven, Vesper Lynd (Eva Green), hem verraadde en een gruwelijke verdrinkingsdood stierf. Geen wonder dus dat 007 in Quantum of Solace op zoek is naar de verantwoordelijken voor al zijn verdriet.

Maar Bonds zoektocht naar zijn stukje troost wordt wel erg onbeholpen en rommelig uitgewerkt. Hij komt namelijk een zekere Dominic Greene (Mathieu Amalric) tegen, een egotripper die in Bolivië, met behulp van de plaatselijke dictator, het beheer wil krijgen over de watervoorraden. Een modern, groen thema dus, maar de hele kwestie komt nooit echt goed uit de verf.

In plaats van een stevig verhaal vol wraak, verdriet en in het rond spattende emoties, kiest regisseur Marc Forster ongegeneerd voor actie en spektakel. Vreemd, aangezien Forster de man is achter beklijvende drama’s als Monster’s Ball, Finding Neverland, Stay en The Kite Runner. Forster huurde de second unit director van de Jason Bourne trilogie in om de actiescènes mee vorm te geven, waarmee hij schaamteloos toegeeft een Paul Greengrass epigoon te zijn.

De actiescènes zijn zo kort getrimd dat ze nauwelijks te volgen zijn. Craig knokt, valt, slingert, botst en schiet er hard en onstuimig op los (hij geraakte meermaals gewond op de set), maar helaas flitst het in een milliseconde aan je voorbij. Forsters guerrilla-aanpak staat in schril contrast met bijvoorbeeld de gestileerde, draaiende en langzaam voorbij glijdende casinoscènes uit Casino Royale.

Hoe langer je beide films in de weegschaal laat liggen, hoe groter het contrast wordt. Dominic Greene is nog niet half zo intrigerend als Le Chiffre, en ook Craig lijkt niet zo goed op dreef. Enkel in verbaal vuurwerk met MI6-baas M (een alweer onwrikbare Judi Dench) knettert het stevig. Het laatste verschil valt in het voordeel van Quantum of Solace uit: de prent is met z’n 106 minuten de kortste uit de hele Bond-geschiedenis. Een geluk bij een ongeluk.