RIGHTEOUS KILL

Eerst en vooral had Heat een grotere troef in handen dan enkel twee geniale hoofdacteurs: namelijk het onnavolgbare talent van Michael Mann. De man diepte de personages zodanig uit dat ze bijna echt tot leven kwamen. Righteous Kill ging door de handen van regisseur Jon Avnet, waarmee Al Pacino kort geleden nog het rechtstreeks op dvd verschenen 88 minutes maakte. Jon Avnet is duidelijk Michael Mann niet. Niet alleen komt er geen enkele vonk op het scherm tussen de twee acteurs tevoorschijn, ook met het voorspelbare verhaal weet hij duidelijk geen bal aan te vangen.

Al Pacino en Robert De Niro spelen twee rechercheurs, Turk en Rooster. Altijd zijn de partners en vrienden er voor elkaar en ze schuwen het geweld niet als er de goede mensen mee beschermd worden. Zelfs al betekent dat dat er soms al eens moet gefoefeld worden om een crimineel achter de tralies te krijgen. Wanneer de criminelen die de straat bewandelen plots één voor één neergeknald worden, krijgen de rechercheurs het echter moeilijk.

Alle slachtoffers zijn namelijk personen waar de Turk en Rooster maar al te bekend mee waren. En het opvliegende karakter van Rooster maakt de zaak er niet makkelijker op. Wanneer de gedachte opkomt dat de dader wel eens een agent zou kunnen zijn, beginnen meer en meer ogen op Rooster te prikken. Turk en Rooster beseffen dat ze de zaak zelf in handen moeten nemen om Roosters onschuld te bewijzen.

Bovenstaande plot klinkt misschien aannemelijk en het eerste half uur is zeker het meest interessante van de film. Pacino en De Niro konden het duidelijk goed met elkaar vinden en brengen dat ook op het scherm. Beiden mogen ze enkele rake oneliners afvuren en heel even lijken ze het publiek te geven waar het al jaren om wenste. Helaas is het na de sfeervolle aanloop uit met de pret.

Het verhaal werd nochtans geschreven door Russell Gerwitz, de man die de intrigerende plot voor Inside Man neerpende. Deze keer slaat het verhaal een brug tussen een povere buddy film en een nergens spannende thriller. De plot wordt nooit echt interessant en al snel heeft niemand er nog schik in de soms zwaar onrealistische plotwendingen en handelingen van de personages te volgen.

Pacino en De Niro merkten duidelijk ook dat het verhaal nooit boven de middelmaat komt en laten dat naarmate de film vordert ook merken aan hun acteerprestaties. Ze worden bijgestaan door een aannemelijke B-cast. Zo zien we John Leguizamo (The Happening) als karikaturale ‘pain in the ass’-flik, Carla Gugino (Sin City) als seksverslaafde vriendin van Robert De Niro en Brian Dennehy (Silverado) als oninteressante politiechef.

Het is erg jammer dat de twee klasbakken van het moment zoveel samen in beeld komen zonder ergens te beklijven. Af en toe is het genieten van hun weerwerk, maar het grootste deel van de film zit de kijker vrij ongeïnteresseerd naar het scherm te kijken met de gedachte dat er veel meer had ingezeten. Het had duidelijk bij de koffiescène moeten blijven.