HOW TO LOSE FRIENDS AND ALIENATE PEOPLE

De Britse schrijver Toby Young was zo iemand die het aandurfde om zich in een wereld van haaien en ego’s onder te dompelen. Hij ging aan de slag als redacteur bij Vanity Fair waar zijn aanwezigheid en werkethiek lang niet altijd op prijs werden gesteld. Uiteindelijk werd hij bedankt voor bewezen diensten, wou vervolgens een carrière als scenarist uit de grond stampen en besloot daarna gefaald terug te keren naar de Engelse vlag; doch met het manuscript voor een boek onder de arm!

How to Lose Friends and Alienate People; het verslag van zijn wedervaren bij Vanity Fair, werd vrij succesvol en zoals dat dan gaat kan een optie om er een film over te maken niet uitblijven. Maar wat ongetwijfeld bedoeld was als een vlijmscherpe satire mondt jammerlijk uit in een mild grappige romantische komedie waarbij de acteurs voortdurend naar elkaar lijken te knipogen; alsof ze grapjes maken die enkel voor hun inside crowd bestemd zijn.

De Britse komiek Simon Pegg is hot in Hollywood! Nadat hij jaren aan de weg timmerde en met Spaced een cultstatus bereikte in Engeland, lonkte in 2004 de internationale doorbraak met de schitterende romantische zombiekomedie Shaun of the Dead. Regisseur Edgar Wright, co-acteur Nick Frost en Pegg werden opeens internetfenomeen en doken op aan de zijde van zombiepioneer George A. Romero die hen prompt cameo’s in zijn films gaf en door het succes van Shaun opnieuw de kans kreeg om zijn geliefkoosde zombieparabels uit te breiden. Ondertussen kreeg Pegg de ene na de andere aanbieding; dook hij op in Mission: Impossible III; nam hij de hoofdrol op zich in Hot Fuzz, de tweede prent van het ijzersterke Shaun-team en mogen we hem volgend jaar verwachten in J.J. Abrams’ Star Trek. Net als Toby Young is Pegg een buitenbeentje binnen Hollywood. Het is duidelijk dat nog niet alle producers weten wat ze met hem moeten aanvangen en zijn gevoel voor humor staat haaks op de platvloersheid van veel “komedies”. Maar net zoals de Amerikanen ook Ricky Gervais van the Office in de armen hebben gesloten, ziet het er naar uit dat Pegg voorlopig niets of weinig verkeerd kan doen. “The geeks shall inherit the earth!” Nooit was deze stelling meer toepasselijk.

In How to Lose Friends and Alienate People vertolkt Pegg de rol van de sarcastische reporter Sidney Young; het alter ego van Toby Young. Hoewel hij reeds in zijn thuisland Engeland een kwalijke reputatie met zich meedraagt en op high society en celebrity-feestjes tracht binnen te geraken als was hij een van die gasten uit Uninvited, toch wordt hij door Clayton Harding (goeie maar eenzijdige rol van Jeff Bridges), de hoofdredacteur van het prestigieuze Sharps Magazine, uitgenodigd om voor zijn blad te komen werken. Young gaat gretig op dit aanbod in maar zet al meteen kwaad bloed bij Harding zelf en enkele van zijn nieuwe collega’s; waaronder de mooie Alison (Kirsten Dunst).

Wat volgt is een wild om zich heen zwaaiende komedie waarbij het lijkt alsof de makers nooit echt wisten wat ze met het verhaal moesten aanvangen. Wat begint als een weinig verrassende “vreemde eend in de bijt” –film waarin Pegg zijn onmiskenbare komische talent uitvoerig mag demonstreren transformeert halverwege in een lichte versie van de leuke HBO-serie Entourage en ontpopt zich uiteindelijk tot een niet charmeloze maar allesbehalve vernieuwende en aan alle clichés onderworpen romantische komedie (compleet met het obligate dipje van het hoofdpersonage aan de start van de derde act).

Dat dit een gemiste kans is blijft knagen. Regisseur Robert B. Weide is nochtans producent en deeltijds regisseur van het uitstekende Curb Your Enthusiasm; toch een serie die allesbehalve binnen de lijntjes kleurt van de Amerikaanse sitcom-traditie. En ondanks het feit dat wij niet onverdeeld enthousiast zijn over zijn prestaties op Amerikaanse bodem blijven wij Pegg een leuke acteur vinden die er in slaagt om het publiek zelfs door de meest zeemzoete, kleffe modder te sleuren.

De rest van de cast realiseert wonderen met het weinige materiaal dat hen werd gegeven, al blijven wij ons toch afvragen waarom klasse bakken als Danny Huston en Bridges het nodig vonden om deze prent aan hun carrière toe te voegen. Wie letterlijk het meest in het oog springt is Transformer-babe Megan Fox die hier het sterretje in wording Sophie Maes vertolkt. Naast het verhaal over de af- en aan ontluikende romance tussen Young en collega Alison staat de subplot over Sophie’s rijzende ster en Young’s puberale verlangen om aan haar zijde te staan maar toch ook zijn artistieke integriteit te behouden centraal. Dat de humor in dit deel van de film nooit scherp genoeg is blijft onvergeeflijk. De film blijft voorzichtig, beperkt zich tot enkele brave filmgrapjes en moet terugvallen op There’s Something About Mary-achtige grollen met varkens, transseksuelen en hondjes om de aandacht vast te houden.

Het is niet dat How to Lose Friends… een regelrechte ramp is geworden; de cast houdt zich staande, de lichte sfeer zit goed en Pegg gekscheert zich een weg door de film alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Maar het blijft frustrerend om in elk frame, bij elke zin te voelen dat hier zoveel meer in had gezeten. De keuze van de scenarist en regisseur om Toby Young’s bevindingen en observaties aan de narratieve kapstok van een romantisch zoethoudertje op te hangen kunnen we niet toejuichen en de finale, waarin de acteurs van het ene naar het andere scenariopuntje hollen doet bijna al het goede dat eraan vooraf ging vergeten.

Pittig detail: schrijver Toby Young, op wiens wedervaren de film tenslotte is gebaseerd, werd naar verluidt van de set geweerd omdat hij de acteurs op de zenuwen werkte en de regisseur voortdurend onderbrak. Misschien had hij toen al iets in de gaten…