ROCKNROLLA

Toen Ritchie op dertigjarige leeftijd zijn gangsterprent Lock, Stock and Two Smoking Barrels aan pers en publiek onthulde werd hij meteen onthaald als de nieuwe belofte van de Britse cinema! Zijn energieke, hyperkinetische vertelstijl en intrigerende verhaallijn ging met de conventies van het genre aan de haal en leek ze in dit langspeelfilmdebuut heruit te vinden. Zijn volgende, Snatch, kon een internationale sterrencast verzamelen maar bleek algauw meer van hetzelfde en de meningen waren duidelijk verdeeld. Niet lang daarna begon het mis te gaan met de carrièreplannen van Ritchie. Dat hij een videoclip ging regisseren voor vrouwlief en haar liet opdraven in een van de (overigens uitstekende) BMW-kortfilms met Clive Owen kunnen we nog aanvaarden; maar de cinematografische gruwel Swept Away, over een verwende rijke trut (Madonna dus) die na een schipbreuk op een eiland aanspoelt en daar vernedert wordt door en verliefd wordt op een van de overlevende scheepsmaten, was een brug te ver. Het werd hoog tijd voor Ritchie om zijn reputatie als filmregisseur te redden en even leek dat met Revolver (alweer een gangsterfilm, ditmaal in Las Vegas) ook te gaan lukken maar de prent werd een flop en Ritchie zakte steeds verder weg in de obscuriteit. Hij werd niets meer dan “de man van”…

In 2008 (en met het nieuws van de breuk met Madonna in alle tabloids) ziet het er plots naar uit dat de man weer helemaal terug is van weggeweest. Zijn nieuwste, RocknRolla, lijdt nog onder enkele kwaaltjes van weleer maar toont een man achter de lens die zijn zelfvertrouwen en enthousiasme opnieuw heeft ontdekt en het resultaat is een allesbehalve vernieuwende of beklijvende maar desondanks vrij geslaagde gangsterfarce.

In RocknRolla draait alles rond een groepje gangsters, The Wild Bunch, die er alles aan doen om een deel van de geldkoek mee te pikken. In dit geval gaat het om een lucratief zaakje in onroerend goed, de confrontatie tussen een Russische maffiosi en een “old school” gangsterbaas en diens losgeslagen, min of meer dood verklaarde, “rock ’n roll” zoon. Het is nagenoeg onmogelijk om de plot hier in enkele goed geplaatste zinnen uit de doeken te doen. De reden is dat er eigenlijk geen plot is om over te schrijven. Ritchie zet een niet meteen erg duidelijke lijn uit, gooit een (te) grote groep excentrieke personages in de arena en laat hen met elkaar in (vaak letterlijke) botsing komen. Het gevolg is dat niemand echt verder raakt dan een of twee kanten van een personage en de figuren blijven karikaturen, als pionnen op een schaakbord. Er is eigenlijk zelfs geen hoofdpersonage.

Dat betekent daarom niet dat er hier niets te beleven valt. Zo amuseert Gerard Butler zich overduidelijk als One Two, een van de leden van The Wild Bunch. Zijn uit de hand gelopen en tot in het absurde uitgespeelde confrontatie met een Russische gangster die eerder The Terminator lijkt dan een mens van vlees en bloed is erg grappig en ook zijn reactie op een onthulling van een van zijn bevriende gangsters werkt op de lachspieren. Tom Wilkinson is als vanouds uitstekend als de zelfverklaarde koning van London Lenny Cole; een egomaniakale gangster die alles op “de oude manier” wil regelen en de show wordt net niet gestolen door de steeds meer in films opduikende en erg sterke Mark Strong (no pun intended). Deze laatste vertolkt de schijnbaar stabiele Archy, Lenny’s rechterhand, en de man die Cole vaak in het gareel moet houden. Zijn bijna wetenschappelijke uitleg over hoe je iemand moet slaan is hilarisch. Wie het meest blijft nazinderen is Toby Kebbell als Johnny Quid, de “RocknRolla” uit de titel. Quid is een drugsverslaafde, agressieve en ronduit gestoorde muzikant die door een samenloop van omstandigheden in het vaarwater van zijn stiefvader Cole terechtkomt. Kebbell brengt dit personage met zoveel bijna psychotische energie op het scherm dat alle andere acteurs rond hem lijken te wentelen. Verder zien we ook nog Thandie Newton, de getalenteerde Idris Elba (uit The Wire), Jeremy Piven (Entourage), de intrigerende Karel Roden, Tom Hardy, rapper Chris “Ludacris” Bridges en Gemma Arterton (Quantum of Solace) in bijrollen.

Met RocknRolla doet Ritchie een min of meer geslaagde gooi naar het genre dat hem tien jaar geleden groot maakte. Hij realiseerde een veel te drukke en vaak enerverende prent waarin het bedrog en dubbelspel van de vele personages een loopje nemen met de werkelijkheid… en de plot. Als het tien minuten duurt vooraleer je als toch niet onervaren filmkijker in de gaten krijgt waar de film over gaat en wie de verschillende spelers zijn dan scheelt er toch iets aan de manier waarop de regisseur (en tevens scenarist) het verhaal vertelt. RocknRolla is een voorzichtige stap naar beter werk en we hopen nu maar dat Ritchie er volgend jaar weer helemaal staat met zijn versie van Sherlock Holmes.