BABY BLUES

Alex is een vrouw die nooit stilzit. Ze heeft een fantastische baan bij een goeddraaiend internationaal modebedrijf. Haar vent Fabrizio ziet er goed uit, heeft tafelmanieren en hij is lief, galant en zorgzaam. Hun dure flat is smaakvol ingericht, het geld komt vlot binnen, ze zijn gezond en hebben vrienden. Het enige waar het hen aan ontbreekt, is extra tijd om nog meer van het leven te genieten.

Over één belangrijke zaak zijn ze het roerend eens met elkaar: ze willen geen kinderen. Alex en Fabrizio voelen de behoefte niet. Ze hebben alles wat ze willen, en meer. Alex klinkt overtuigend in haar betoog. Nee: ze hoeft geen baby te krijgen om zich compleet te voelen. Ze is zeker van haar stuk tot de grote baas haar een unieke baan aanbiedt in New York. Het vooruitzicht is geweldig. Ze krijgt een onfatsoenlijk hoog loon, werkt met de absolute top in haar vakgebied en woont in de coolste stad ter wereld. Bovendien wordt ze na drie jaar professioneel ballingschap in Amerika de CEO van het Europese filiaal. Nog meer geld en prestige! Waarom twijfelen? Wel, Alex nadert de veertig. Mocht ze eventueel, heel misschien, meer dan waarschijnlijk niet maar je weet maar nooit, toch nog van gedacht veranderen en aan kinderen willen beginnen, dan moet het nu gebeuren. Als ze zich eerst nog drie jaar focust op haar carrière is het onherroepelijk te laat. Ze aarzelt.

Het uitgangspunt van Baby Blues is niet wereldschokkend, zelfs ronduit banaal. Regisseur en scenariste Diane Bertrand vindt de juiste toon en beschikt over een sterke, geïnspireerde cast. Karin Viard (Alex) en Stefano Acorsi (Stefano) hebben meer uit het basisgegeven gehaald dan er op papier inzat. Met Karin Viard zit iedere regisseur sowieso snor. Zij is de vleesgeworden garantie op kwaliteit. Haar bijzondere gevoel voor humor - een gedoseerde mix van intelligente speldenprikken en milde ironie – verjaagt de donderwolken die boven haar personage hangen. Alex is goed met woorden, maar krijgt haar plotse babywens niet uitgelegd aan Stefano. Serieuze liefdesperikelen zijn het logische gevolg.

Ze probeert wel, maar is onhandig. Stefano luistert maar met een half oor en windt zich op over zaken die ze niet eens gezegd heeft, maar die hij denkt gehoord te hebben. Hij raadt zijn vrouw aan in therapie te gaan om de knopen in haar hoofd te ontwarren. Stefano verzwijgt dat hij zelf ook al jaren in behandeling is. Alex komt terecht bij dezelfde therapeute als Stefano.

Baby Blues is een komedie met een lichtdramatische ondertoon. Thema’s als Communicatiemoeilijkheden, materialisme, egoïsme en de lastige combinatie van een topjob met een normaal gezinsleven spelen op de achtergrond. Heel diep gaat het niet. De nadruk ligt op de gekke situaties die ontstaan door Alex’ veranderde gevoelens.

Diane Bertrand houdt het tempo heerlijk strak. Ze stuurt haar emotioneel verwarde personages resoluut de relatieloopgraven in. De goed opgebouwde grappen zijn herkenbaar, de dialogen fijnzinnig. Een schare aan getalenteerde bijrolacteurs – waaronder vooral Jean-Marc Barr en onze landgenoot Stéphane De Groodt opvallen - vormt de perfecte aanvulling op het duo Viard - Acorsi.

Baby Blues is grappig en slim, goed geacteerd, elegant in beeld gebracht, aangenaam kijkplezier zonder hoogte- en dieptepunten. Een degelijke film zonder meer.

Gezien op het 23ste Festival van de Franstalige Film in Namen 2008