QUARANTINE

De film werd geregisseerd door nobele onbekende John Erick Dowdle. Hij voorziet de film van een trage opbouw die ons slechts langzaal de personages voorstelt. Het idee dat alles uit standpunt van de cameraman gefilmd wordt, is uiteraard al lang niet meer origineel te noemen. Daarbij komt ook dat het verhaal een exacte kopie is van de Spaanse horrorfilm [Rec] die enkele maanden geleden in de zalen speelde.

Jennifer Carpenter kruipt in de rol van journaliste Angela Vidal. Samen met haar cameraman Scott Percival wordt ze belast met de reportage van heldhaftige brandweerlui die dag in dag uit het gevaar trotseren. De twee amuseren zich duidelijk met de nonchalante pompiers, maar eigenlijk hoopt Angela vooral dat ze wat actie kan filmen.

Haar wens gaat ook in vervulling. Midden in de nacht mag het brandweerkorps de wagen laten uitrijden voor één of andere vrouw die in gevaar zou verkeren. Eenmaal aangekomen op hun bestemming treden ze binnen in een oud, luguber appartementsblok. De zaak is wel degelijk serieus want de vrouw is er erg aan toe. Voor iemand echter rustig kan ademhalen, blijkt dat het niet alleen rond een zieke vrouw met bijtgrage tanden zal draaien. Er heerst duidelijk een mysterieuze ziekte die zich vlug verspreidt waardoor het gebouw van buitenaf wordt afgesloten en in quarantaine wordt geplaatst. Een geluk dat de batterij van de camera een tijdje meegaat…

Kijkers die het origineel [Rec] al gezien hebben, zijn eraan voor de moeite. Deze Amerikaanse remake beschikt duidelijk over betere middelen en een groter budget, maar het verhaal blijft verder net hetzelfde. Verder valt er best te genieten van de verscheidene thrillermomenten en de soms aangename schrikmomenten. Het feit dat de cineast ervoor koos om elk personage toch iets langer dan vijf minuten in beeld te brengen alvorens de hel losbreekt, helpt wel iets of wat wanneer er een zoveelste zieke zijn tanden in iemands slagader zet.

Een andere moedige zet is de afwezigheid van muziek waardoor de geluidseffecten op volle kracht te horen zijn. Het verhaaltje heeft uiteraard iedere liefhebber al meermaal bekeken, maar dat neemt niet weg dat er nog steeds enig amusement te beleven valt. Ook de cast (allemaal best aangename B-acteurs) doet nog aardig zijn best waardoor je toch nog enigszins luistert naar wat verteld wordt.

De film kent ook heel wat minpunten. Het verhaaltje is zo leeg als de geldkas van Fortis, er passeren heel wat clichés de revue, de rustmomenten duren soms echt wel te lang, bepaalde scènes verhogen het gevaar op een epilepsieaanval en sommige acties van de personages zijn te gek voor woorden. Daartegenover is het wel knap dat heel wat scènes in één ruk worden gefilmd (of stiekem geknipt, let op de montage!) en dat de ‘subtiele’ morbide grapjes ongetwijfeld zorgen voor een brede glimlach. Let vooral op de scène waar een camera plots een uiterst effectief wapen blijkt te zijn.