THE BLACK BALLOON

Charlie (Luke Ford) woont samen met zijn ouders en broer Thomas (Rhys Wakefield, bekend uit Home and Away), die met hem communiceren via gebarentaal. Door zijn autisme kan Charlie niet praten en heeft hij constant aandacht nodig. Niet vanzelfsprekend voor de puberende Thomas, die liever een normale broer had gehad.

Alsof dat niet genoeg is, moet het gezin vaak verhuizen door de beroepsverplichtingen van vader, een beroepsmilitair. Keer op keer worden alle vriendschapsbanden verbroken. Voeg daar een zwangere moeder aan toe en iedereen begrijpt dat Thomas het niet gemakkelijk heeft. Gelukkig verhuizen ze deze keer naar een dorpje waar Thomas de mooie Jackie (fotomodel Gemma Ward) ontmoet. De vraag blijft natuurlijk hoe zij op zijn familiale situatie zal reageren.

Niet alleen de indrukwekkende vertolking van Luke Ford verdient een pluim. De production en set designers, de costumiers en de kappers en de cameraman The Black Balloon ondergedompeld in een onbeschrijflijk nostalgisch bad, dat de kijker met een tijdmachine terugflitst naar het het begin van de jaren negentig. Oer-Australische elementen zijn een andere belangrijke sfeerschepper. Zwemmen is een tweede natuur voor Australiërs. Talrijke scènes spelen zich af in het water of rond het zwembad.

Maar uiteindelijk draait het natuurlijk allemaal om de acteerprestaties, en dan voornamelijk om die van de autistische Charlie. Zelfs wie er zelf nooit een heeft ontmoet, kan zich na The Black Balloon inbeelden hoe een autist zich gedraagt. Acteur Luke Ford heeft zich volledig teruggetrokken in een ongecategoriseerde wereld, waarbij aan impulsen en indrukken geen kader gegeven kan worden. Hij slaagt erin om zowel meelijwekkend, vertederend, bedreigend en zielig over te komen. Hoedje af voor zo een mooie prestatie.

Ook de rest van de cast stelt zich voor al een echt gezin. Moeder Toni Collette (In Her Shoes, About A Boy en Muriel's Wedding) speelt hier ook weer een prima rol, maar vooral vader Erik Thomson, die communiceert via zijn pluche beer Rex, is indrukwekkend. Dan is er natuurlijk nog Thomas. Door hem zien we welke invloed Charlie heeft op de rest van zijn gezin en omgeving. Zelfs boodschappen doen, is een verschrikking wanneer Charlie het moeilijk heeft. De schaamte die Thomas dan voelt, is zichtbaar. Net zoals hij is de kijker nooit echt op zijn gemak. Je voelt aan dat een aangename avond op een oogwenk kan veranderen door Charlie's onvoorspelbare gedrag. Wanneer het Thomas uiteindelijk te veel wordt, kan je niet anders dan begrip voor hem opbrengen.

Toch hangt The Black Balloon een niet al te mistroostig beeld op van het leven met een autist. Zo krijg je op het einde nog een scène die recht uit Little Miss Sunshine afkomstig had kunnen komen. Een grappige uitsmijter die de indruk niet uitwist dat het leven met een gehandicapte je eigen leven volledig overhoop haalt, en niet dan bewondering afdwingt voor iedereen die er dagelijks mee geconfronteerd wordt.

The Black Balloon is niet altijd een even gemakkelijke film. Charlie is zo onvoorspelbaar dat je als kijker nooit met rust gelaten wordt. Soms is het net iets van het goede te veel, zoals de zwangerschap van de moeder, het constante verhuizingen, de moeilijkheden op school ... Uiteindelijk blijft er toch een sterke film over die kijker doet nadenken over taferelen die zich dagdagelijks in veel gezinnen afspelen. Ook al is de film gemaakt aan de andere kant van de wereld, hij voelt aan alsof het verhaal zich heel dicht bij huis afspeelt.