THE DAY THE EARTH STOOD STILL

Robert Wise liet destijds een vliegende schotel pal in Washington landen. De alien Klaatu kwam in vrede en verkondigde als een ware Messias dat het nu maar eens gedaan moest zijn met al dat wapengekletter. Tijdens de Koude Oorlog tussen Amerika en Rusland en met de angst voor een nieuwe atoomaanval, was dat een dappere stellingname die hout sneed, en eigenlijk nog altijd snijdt. In die zin is het bijna ironisch dat scenarist David Scarpa (The Last Castle) in deze big budget remake zijn boodschap veranderd heeft.

De wat knullige blikken schotel is ook vervangen: door een gigantisch oplichtende bol, waarin een dreigende wolkenmassa kolkt. De bol landt pardoes in Central Park, New York, en bevat naast de als mens vermomde entiteit Klaatu (Keanu Reeves) ook de boomlange robot Gort, die een beetje wegheeft van een Oscar, maar vervaarlijk met zijn rode laserogen kan blinken. Omdat de Amerikaanse president het hazenpad heeft gekozen, worden de honneurs waargenomen door officier van defensie Regina Jackson (Kathy Bates). Haar aanpak is, zacht gezegd, niet echt vredevol te noemen. De handpop van de president gaat er vanuit dat wat vreemd is ook verdacht is. Klaatu moet worden opgesloten en ondervraagd, en Gort zo snel mogelijk onschadelijk gemaakt. Een steek naar het huidige buitenlandbeleid van Amerika?

Maar wat wil die Klaatu eigenlijk? Microbiologe Helen Benson (Jennifer Connelly) treedt zo’n beetje op als de enige persoon die echt contact kan leggen met de weinig breedsprakerige alien. Meer nog: ze beschermt hem en helpt zelfs een ontsnapping op het getrouw te zetten. Tot Klaatu uiteindelijk, als gezant van het universum, zijn ware opdracht bekendmaakt: “If the Earth dies, you die. If you die, the Earth survives.”

Die oneliner horen uit de mond van Keanu Reeves lijkt akelig te kloppen. De houterige acteur is perfect gecast als de aanvankelijk emotieloze Klaatu, en blijkt de grootste verdienste van deze verder degelijk maar weinig verrassend in elkaar geknutselde remake. Jennifer Connelly is een steengoede actrice, maar komt hier niet zo goed uit de verf. Helaas vond David Scarpa het ook nodig om een obligaat jochie het scenario in te smokkelen: Jaden Smith (zoon van) flirt meermaals met de irritatiegrens.

Natuurlijk is Klaatu’s ecologische waarschuwing niet meer dan terecht, maar de manier waarop Scott Derrickson zijn boodschap aan het publiek duidelijk maakt, is vrij infantiel. Wises origineel ontvouwde zich als een metaforische praatfilm over het wezen van de mensheid, maar Derrickson kiest voor een grootse opzet die vooral een tienerpubliek wil inpakken. Flitsende speciale effecten en spectaculaire ontploffingen moeten de prekerige boodschap draagbaar maken. Het ene is een schaamlapje voor het andere. Een snoepje in een blinkend papiertje. Moet dat nu echt?

Het resultaat is een erg middelmatige prent die nooit echt richting krijgt en uiteindelijk ook verstrikt raakt in een onzinnige interne logica. Tot de diepzinnige overpeinzingen uit het origineel komt het niet, maar Derricksons aanpak blijft anderzijds te ernstig om een leuke, leeghoofdige actiefilm op te leveren. Dat het einde moralistisch en klef is, zie je al van ver aankomen, maar de manier waarop Klaatu uiteindelijk overtuigd moet worden van de goede bedoelingen van het menselijke ras, is werkelijk te gek voor woorden.

Te vrezen valt dat het relatieve kassasucces van de film alleen maar koren op de molen is voor meer remakes van SF-klassiekers als Fahrenheit 451 en Forbidden Planet.